تلخترین قسمت هر آهنگ همونجاییه که اصلاً توجهت به صدای خواننده نیست، تمام توجهت پیش یه خاطره از گذشتست.
داشتم فکر میکردم وقتی یکی ترکمون میکنه و میره چرا در به در دنبالشیم که برگرده؟ برگرده که چی اصلاً، کنارمون خوشحال نبود که رفته، دوستمون نداشته که رفته، برگرده که چی بشه؟
دوباره بیاد و بمون بفهمونه که دوستداشتنی نیستیم ؟!
این بار دیگه نمیخوام در موردش صحبت کنم، این بار فقط میخوام در موردش تا جایی که میتونم دور بشم، ساکت شم و برم تو خودم.
گفتم ایرادی نداره، اما بعدش نه دیگه خندیدم نه ذوقی برام موند نه صداهای تو مغزم خوابید. من فقط وانمود میکنم که عیبی نداره.