گلدان گلی برایت آوردم تا بگذاری‌ کنار پنجره‌ی اتاقت و هر گاه به آفتاب خیره شدی ببینی‌اش و یادت بیاید که چقدر دوستت دارم. تو گلش را چیدی، بین کتاب رمان عاشقانه‌ات گذاشتی تا خشک و ماندگارتر شود. تو عشق مرا در حالی که نمی‌خواستی خشک کردی و گذاشتی فقط در بین خاطراتت بماند.

تمامِ عمر به دنبال شاهدی گشتی تا رنجت را تایید کند‌. خودت مگر آنجا نبودی؟

مائیم و همین خاطرِ ناشاد و دگر هیچ ؛

سرانجام من آرام خواهم گرفت، اما تو دیگر هیچ‌گاه این‌چنین دوست داشته نخواهی شد…

- عمیق‌ترین قسمت تنهاییِ آدما اونجاست که از خودشون به خودشون پناه میبرن .

نگرانم. حتی نگران غریبه‌ای که روزها پیش در خیابان به رویم لبخند ‌زد. اسمش را هم نمی‌دانم اما به این فکر می‌کنم، زنده است؟

قلب نشکنید که تیکه هاش قشنگ ترین صحنه زندگیت رو زخمی میکنه.

گاهی انسان حرف هایش که نه، صدایش تمام میشود.

‌هيچوقت به هيچكس اين اطمينان رو ندين كه هر كارى هم بكنه شما رو از دست نميده.