هممون به يه آدم نياز داريم كه آخر روز بياد بگه (امروز نديدمت،باهات حرف نزدم دلم برات تنگ شده).
خب تا کی قراره عصبی بمونیم و تظاهر کنیم که دلمون واسه حرف زدنامون با همدیگه تنگ نشده؟!
به نظرم آدمهایی که خیالشون از خانوادشون راحته و فقط دغدغه خودشون رو دارن در یه لول دیگهای خوشبختن.
بدترین و مزخرف ترین حس دنیا، حرف نزدن با آدمیه که عادت داشتی هر روز باهاش حرف بزنی.