من از خودم توقع دارم ظاهر زیبایی داشته باشم، کتاب زیاد بخونم، همه اهنگارو گوش بدم، باهوش باشم، روابط اجتماعی بالا داشته باشم، ورزش کنم و با دوستام وقت بگذرونم، دوست دارم برای اهدافم تلاش کنم و زندگی کنم..
ولی گاهاً حتی نمی‌تونم از رو تخت‌خواب پاشم.
یه‌جا خوندم نوشته بود:
«انسان وقتی با هم‌سطح خودش رابطه برقرار نکنه، فرسوده می‌شه» و واقعاً هم همین‌طوره.
چیزی که ما اسمشو رابطه می‌ذاریم، فقط با کسی معنا پیدا می‌کنه که انرژی و سازگاری روانی‌ش با ما هم‌تراز باشه..
در غیر این‌صورت چیزی جز بار و رنج مضاعف نیست.
یه بار یه تراپیست بهم گفت:
اگه همه چیز رو شخصی بگیری، بیشتر عمرت رو خودآزاری کردی. یادت باشه آدم‌ها کاری با تو نمی‌کنن. اون‌ها یه کارهایی انجام می‌دن و تو تصمیم می‌گیری که اون کارها روی تو تأثیر بذارن یا نه.