پرپر ترین پیکر این دشتی عصای من تکه تکه برگشتی

زخمِ قلبِ پدر از جسم پسر بدتر بود، ارباً اربا دلِ بابایِ علی اکبر بود...

عمر ۲۸ ساله حضرت‌علی‌اکبر را، صرفا در نیمروز عاشورا خلاصه ندانیم. او پیش از آن هم مردی بزرگ و مشهور در عرب، با فضایل و ویژگی‌های فوق‌العاده بود که معاویه در اواخر عمر با آن تکبر و فرعونیـت و گنده‌دماغی ، صریحا فقط یک‌نفـر را شایسته‌تر از خود برای خلافت بر سرزمین‌های اسلامی اعلام‌کرد و آن شخص شخیص حضرت علی‌اکبر است! اولي الناس بهذا الامرعلي بن الحسين . . . ‌

تو آنجایی و آنجا نمی‌داند چقدر خوشبخت است... نمی‌داند... نمی‌داند... نمی‌داند...

آدم اگر توی مسیر درست باشه هرچی تنها تر بشه قشنگ تره

"ماه بنی هاشم، دست در آب برد سپس آب را روی آب ریخت..." خبر یک جمله بیشتر نیست؛ اما انگار همه خبرها اینجاست...

خبر این است که حضرت دست در آب فرو برد و مشت آبی برداشت و آب را روی آب ریخت. اینجا حتی تاریخ نویس‌ها که قاعدتاً باید تاریخ بگویند و رد شوند، انگار غیرتی شده باشند؛ بی آنکه پرانتز باز کنند، نوشته‌اند: یاد لب های تشنه‌ی برادرش افتاد. حتی نگفته اند شاید... انگار این خبر را نمی شود با شاید و لابد نوشت... •حضرت‌مآه ‌

به دریا پا نهاد و خشک لب بیرون شد از دریا مروّت بین، جوانمردی نگر، غیرت تماشا کن ..

اما قلب‌های شکسته؛ عباس، ضامن و سرپرست آن‌هاست.

_