می‌گویند پدرتان وقتی که احضار می‌شد دارالخلافه، مردم به صف می‌ایستادند تا فقط نگاهش کنند. فرموده بود کسی حرفی نزند، به من اشاره نکند؛ بس که تحت فشار بودند امام و مأمومین. حالا شما هم یک لحظه بیا و از مقابل ما عبور کن. ما حرفی نمی‌زنیم، اشاره‌ای نمی‌کنیم مبادا دشمنانت متوجه شوند. مگر که.. مگر که ما خودمان دشمن... نه خدانکند! فقط خواستم بگویم همیشه جای تنها کسی که خالیست، جای شماست مولا..

چو تیغ بر کشد آن بی‌وفا به قصد سرم دلم چو تیر برابر رود که: من سپرم به کوی او خبر من که می‌برد؟ که دگر غم تو کوی به کویم ببرد و دربدرم به یاد روی تو مشغولم آن چنان، که نماند مجال آنکه به خود، یا به دیگری، نگرم فراق آن رخ آبی به کار باز آورد که هم نشان وجودم ببرد و هم اثرم هزار دوزخ و دریا برون توان آورد ز آتش دل سوزان و آب چشم ترم به مرد و زن خبر درد من رسید، ولی تو آن دماغ نداری که بشنوی خبرم غم تو کرد پراگنده کار ما آخر نگفته‌ای که: غم کار اوحدی بخورم؟ - اوحدی

محبوبم؛ درگیر تجملات نشو! خانه‌ای نُقلی، در کوچه پس کوچه‌های آرام #نجف، ما را کفایت میکند... ‌

تو این عالم، چیزی به نام منطقه ی امن وجود نداره. انسان ها دلیل حالِ بد همدیگر هستند. با وجودشون باید به بی تفاوتی و سر مستی رسید و راه دیگه ای نیست. تو کتاب در مکتب استاد نوشته بود: روح آدم اگه بزرگ شد، اذیت ها و آزار دیگران نمیتونن اثری در اون داشته باشند.

‌ وقتی وحشت می‌کنیم و اضطراب شدید آینده را داریم، باید به یاد بیاوریم که در واقع نگران وجاهت و دوست داشتنی بودنِ خودمان هستیم. بقای ما در گروِ یادگیریِ سریع هنر شفقت به خود است. پس مهم نیست که اگر اینطور بشه یا نشه، ممکنه دوستت نداشته باشن یا فلان حرفو پشت سرت بزنن یا فلان طور نگاهت کنن. مهم اینه که تو خودت رو دوست داری!

سمت آتش ببری یا نبری خود دانی من دلم سوخته گفتم که بدانید فقط... #دل

کفن که دست مرا بست دست تو باز است هرآنکه رفت و چنین خوانده بود رحمت کن... یا سیدنا الغریب"ع"

فروپاشی روانی؟ حال من . خسته شدم . از گفتن و گفتن و گفتن . از شنیدن های طاقت فرسا . از اضطراب‌هایی که سوهان روحم شده اند . دلم میخواهد ، هر وقت دلم خواست هرکار میلم کشید انجام دهم . خسته شدم از جنگیدن . از دوباره شروع کردن . دلم میخواهد بایستم . متوقف شوم . بمیرم حتا .... میدانم ! نباید بگویم . نباید ذهن کسی را به هم بریزم . ولی فروپاشی‌ست دیگر . اسمش رویش است ! #ناتوان

سلام بر تو به عددِ تمامِ دخترانی که از گور رهاندی... #لاادری

مقابل آینه ایستادم. گفتم: «دیدی؟ اولین اول مهری است که با عجله لباس فرم اتو نمی‌کنی و حس چندگانه‌ی دانش‌آموز بودن را زیر پوستت احساس نمی‌کنی. دیدی به چه سرعتی گذشت؟ عمر همین است. تعارف ندارد. یک روز می‌آید که همین بند بند انگشتانت زیر یک تپه خاک است. حالا بگو ببینم! برای این راه طولانی و زمان اندک، چه چیزی در بساطت داری؟!» #سرِخط

انگار کارد برداشته اند، میکِشند روی استخوان‌های شانه‌ام . میسوزد . سوزشش راه گرفته تا گردنم . دخترک آمده لبه‌ی شیشه ماشین نشسته . توی مغزم هزار بار گفته‌امش بیا روی صندلی بشین مادر ! اما یک کلمه هم از دهانم بیرون نیامده . از سرشب تا الان که بیرونیم ، فقط نیم ساعت ، حسین گریه نکرده . فقط نیم ساعت توانستم وارد گفتگو بشوم و برایش دلیل بیاورم تا قانع شود . بوی پوشک نورا میزند زیر دماغم . بیقرار است . ماشین میپیچد توی خیابان نزدیک خانه . تمام دفتر و مدادها میریزند توی بغلم . جمعشان میکنیم . با هم . راستی چشمانم ؛ چشمانم اما هنوز به سوختن نیفتاده‌اند . هنوز رمق در جانشان هست . دارند میبینند . دارند میبینند من چقدر ظرفیتم بیشتر شده . چقدر توانم زیادتر شده . میبینند چگونه توی این سربالایی‌های زندگی از پا نمی‌افتم . چشمانم دارند میبینند . #روزنگار