صُبَّتْ عَلَیَّ مَصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا صُبَّتْ عَلَى الْأَیَّامِ صِرْنَ لَیَالِیَا غم‌های من را اگر روزها تحمل می‌کردند؛ شب می‌شدند. - از سروده‌های منسوب به حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها

ای نور ای نور علی نور ای نور فوق نور مادر شان تو سراسر فی کتاب مستور

‌ گرد و خاک حرمی را که نداری بفرست درد دارم که دوای تو به یادم آمد قبر تو گُهر دنیاست و دنیا صدف است جلوه ای از حرم گم شده ات در نجف است قصدت این بود فقط یار علی باشی و بس ظرف نُه سال گرفتار علی باشی بس از مقامات خودت دم نزدی تا که فقط باعث گرمی بازار علی باشی و بس بازوی تازه شکسته شده از یادت رفت تا که هر لحظه نگهدار علی باشی و بس خواستی میخ تو را بند کند تا شاید مثل یک عکس به دیوار علی باشی و بس - علی‌اکبر لطیفیان

به یاد قبر مخفی‌ات، چو ابر گریه می‌کنم گاه که می‌روم سر مزار ناشناس‌ها - کاظم بهمنی

مال اگر مال باشد، هرگز بی‌مشتری بر خاک نمی‌ماند تا با مدفوعِ چهارپایان درهم آمیخته شود و بویی ناخوش از آن به مشام برسد. - نادر ابراهیمی _ مردی در تبعید ابدی

- نمی‌توانم بی او نشست یک ساعت

کاش میشد که بگویم چه به روزم آمد لحظه‌ای که همه‌ی جان و جهانم می‌رفت - سید حسین آقامیری

ویرانه‌ای‌ست این جهان، عمر کفاف نمی‌دهد که آباد کنیم؛ و غیرت رخصت نمی‌دهد که رها کنیم. - مردی در تبعید ابدی _ نادر ابراهیمی

ملا خوب می‌دانست که هر سخن نو، رنجی نو را به همراه می‌آورد و اضطرابی نو را در دل ها می‌نشاند و آرامشِ سنگواره‌یی سنگواره ها را به هم می‌ریزد و تالابِ راکدِ خاموش را به دریای پر خروش مبدّل می‌کند و زلزله به تنِ بناهای پوسیده اما بر پای مانده می‌اندازد و خوابِ خوشِ درخواب‌ماندگان را آشفته می‌کند و «آب در خوابگهِ مورچگان می‌ریزد» اما عاجز از آن بود که زلزله و گردباد و توفان را دمادم سرکوب کند... - مردی در تبعید ابدی _ نادر ابراهیمی

ازین معبر گذر نتوان نمود الّا به جان دادن به سر دادن، به تن دادن، تمامیِ جهان دادن چه چیزی دوست می‌داری؟ همان دادن..