به یه خوشحالی از ته دل نیاز دارم ، برای ادامه دادن:) یه اتفاق خوب ، مثل ی معجزه ..

هرچقدرم تلاش کنی که همه چیزو گل و بلبل کنی ، موفق بشی ، خوشحال باشی ، مثل آدمای عادی زندگی کنی تهش چیزی که از ریشه خرابه درست نمیشه... حالا هی یه تنه سعی کن درستش کنی ، هی امیدوار باش :))

نجات دهنده ای نمونده ، نه بیرون آینه نه توی آینه ..

کاش زودتر تموم بشه مهم نیست زندگیم یا این وضعیت.

ینی هنوز کسی مونده برام ؟ رسیدم به ته خط..

اصالت یعنی: اگر با من در ارتباط هستین، بدانید که اگر یک روزی به هر دلیلی دیگر باهم دوست و در ارتباط نبودیم، از من هیچ آسیبی به شما نمی‌رسد و تمام حس ها، حرف ها، ولحظه هایتان پیش من جایش امن است.

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.

این که دیگه نمیتونم کسی رو به راحتی دوست داشته باشم، بهترین بلاییه که سرم اومده

کسی که واقعاً دوستت داره اسمت رو صدا نمی‌کنه برات یه اسم تازه می‌سازه، اسمی که قبل از اون وجود نداشته و فقط بین دوتاتونه.

حالا زخم‌هایم را می‌نگرم، و در میانشان آنانی که گمان می‌کردم مرهم خواهند بود را هم می‌بینم.

خودم خواستم که تو رفتی ، خودم چمدونو بستم همش واسه این بود که اجباری نمونی رو دستم:)