یه جوری تو زندگی نقش آدمایی که حالشون خوبه و واقعی می‌خندن رو بازی می‌کنیم که اگه کارگردان داشت به تک‌تک بازیگراش مدال بهترین اجرا رو تو هر سطحی میداد؛)

خانواده‌ی ایرانی اینطوریه که بالتو ازت می‌گیره بعد پرواز کردن بقیه رو می‌کوبه تو سرت.

بغلتو نمیدم به هیچی ترجیح ؛

هنوزم بهش فکرمیکنم.! هنوزم با یاداوری حرفای قشنگش، خاطراتمون، یه لبخند اروم رو لبم میشینه.! هنوزم به یاد روزایی که یواشکی حرف میزدیم، وقتی تنها میشم انگار یه حسی بهم میگه منتظرمه.. ولی.. ولی انگار پایان تلخمونُ فراموش کردم:)!

خورشید تقصیری نداشت،اون فقط میخواست نورشو با ماه تقسیم کنه؛ اون هرگز نمیدونست مردم قراره همان نور را در ماه بیشتر دوست داشته باشند:)

این که خود واقعیتون باشید خیلی قشنگتر از چیزیه که میخاید از خودتون بسازید..

عکساشو پاک کن، چتاشو پاک کن، آنفالوش کن، آهنگایی که فرستاده رو پاک کن، یادگاریاشو بریز دور خب الان اثری ازش تو زندگیت نیست، همه رو نابود کردی؛ اوکی ولی با قلبت چیکارمیکنی؟ با خاطراتش چیکارمیکنی؟

واقعا چیکارش کنیم؟:)

فراموشی دوای درد نیست.. هرکاری کنیم، یه روزی، یه اهنگی، یه فیلمی یه عکسی و حتی ممکنه یه فردی! باز یادش میفتیم.. چاره کار اینه کنار بیایم.. کنار اومدن خیلی سخته ولی مرگ یک بار شیون هم یک بار..:)

طاقت نداریم دیگ:)

دائما یکسان مباشد حال دوران، غم مخور..

=))🖤!