گـ‍‌اه‍‌ی‌ #س‍‌کو‍ت م‍‌ی‍‌ک‍‌ن‍‌ی! چ‍‌ون ای‍‌ن‍‌ق‍‌در رن‍‌ج‍‌ی‍‌دی ک‍‌ه ن‍‌م‍‌ی‍‌خ‍‌وای ح‍‌رف ب‍‌زن‍‌ی:)

نمیدونم داستانش چیه ، ولی خوشحالی ادمایی که دوسشون داری ، حتی از خوشحالی خودت هم بیشتر بهت میچسبه

آن که به دل اسیرمش، در دل و جان پذیرمش گر چه گذشت عمر من، با ز سر بگیرمش..

_

دیدی وقتی که آنلاینه می شینی زل میزنی بلکه پیام بده؟ شمس لنگرودی این قسمت رو خیلی قشنگ توصیف میکنه: دلخوش نشسته ام که تو شاید گذر کنی لعنت به شایدی که مهیا نمی شود :)

‌‌‌‏شد شد، نشدم نشد دیگه. مثل خیلی از نشدنا.

ولی،تو کوچه ماهم عروسی میشه!.

مجازی بعضیامونو جوری بزرگ کرد که شیر مادر اونجوری بزرگمون نمیکرد.

رسمش نبود عاشق کنی اما نمانی پای من مرهم که نه، زخمی شوی بر تک تک اعضای من!

چرا خانواده ها فقط میخوان نظرات و علایق خودشون و ب ما تحمیل کنن؟تا ۲۰ سالگی فقط تونستم برم دنبال یه علاقه ام..بقیه اش ب عهده خانواده بود چون اونا میخوان ما هرچی که میگن و انجام بدیم یه بار نتونستم خودم چیزی ک دوست دارم و انتخاب کنم..واقعا دارم خسته میشم از دست خانواده

+++

_قلبم‌تاآخرین‌لحظه‌تپیدنش‌به‌یادته!:)