آمدی دیوانه ام کردی و رفتی بی وفا؛
با غمت هم خانه ام کردی و رفتی بی وفا...
مثل شمعی بودی و با یاد خود ای نازنین
تا ابد پروانه ام کردی و رفتی بی وفا..!(:
کسی چه می داند؟
من چندبار درخود شکستم ؟
وقتی کـه نامت راغریبه اي صداکرد!
من که در تُنگ برای تو تماشا دارم
با چه رویی بنویسم غم دریا دارم...؟!
فقطاونجاکهحامیممیگه:
میگفتمیعنیقرارهازامشب،دورباشمانقدازعشقم؟:)!..
ژان پل سارتر یه حرف حقی میزنه، میگه:
آنقدر که از دست دادن چیزی ما را افسرده میکند،
از داشتن همان چیز احساس خوشبختی نمیکنیم؛
و این ذات آدمیزاد است.
«واقعاً خوش گذشت، متشکرم و خداحافظ.»
-یادداشت خودکشی رومن گری، ۲ دسامبر ۱۹۸۰