اَشکامه کِه نَوآزش میکنه فِیسَمو؛

بهترین‌مخدری‌ك‌کشیدم‌طُ‌بودی

حَتی تو حالِ بَدمم وَقتی باهاتَم خَنده رو لَبمه

عشق ینی جای نفرین با دعا یادش کنی . . خانه اش آباد دلداری که یارش را فروخت .!

بکش من و بیرون .. از این تنِ بی روح.

هیچکس هیچوقت احساس درونیه یکی دیگه رو نمیفهمه ، فقط خودمونیم که میدونیم چخبره و توو چه وضعیتی هستیم .

یه تئوری هست که میگه این صدایی که تو ذهنمون میگه این کارو بکن اون کارو نکن در واقع صدای خودمون از اینده است چون میدونه قراره چه اتفاقی بیفته...

رفتی و تنهایی کشیدم.. هیچکیو مث تو ندیدم:))

بزرگترین زجر دنیا.. همونجاست که برمیگردی چت قدیمیت با ادمیُ میخونی که دیگه پیشت نیست :)

‏از لحاظ روحی به نگاهش نیاز دارم. :(

چند وقت پیش شروع کردم به خوندن کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم نوشتهٔ پونه مقیمی و از این تیکه‌ش خیلی خوشم اومد؛ نوشته بود: «اقیانوسی از «تنهایی» در درون هر کدام از ما است. ما به یکدیگر نزدیک می‌شویم تا این تنهایی را با هم شریک شویم. تا تنها در کنار ساحل به تنهایی‌مان خیره نشویم و در این حجم اندوهگین گیر نکنیم.» واقعاً هم همین‌طوره:)

آنکه از کوچه ی معشوقه من میگذری! تو بخوان فاتحه ای قلب من آنجاست هنوز((: