اره ، من از همین تنهایی و سوت و کور بودن زندگیم لذت میبرم ؛
ولی واقعا ، کسی نبود منو ازش بیرون بکشه؟
هرچی به آدما نزدیک تر میشم یا حرف میزنم بیشتر ازشون متنفر میشم
حتی اگر از ته قلبم دوسشون داشته باشم:/
ی وقتایی دار و ندار ادم اینه ؛
خیره شه یه شبایی به یسری عکسا ..
میتونه خودشو با یه عکس متلاشی کنه!
آدم میتونه غمشو پشت یه لبخند ؛
آروم پنهون کنه و هرچند..!
یه غمایی رو نمیشه حتی هرکاری کنه :)