درد تمام نشد و ما تمام شدیم:)

دیگه هیچی از ته قلب شادم نمیکنه.

بعضی وقتا میگم کاش همون بچه ای بودم که دغدغه اش در حد افتادن بستنیش بود بعد یادم میاد از بچگی بزرگ بودم.. :) و حسرت کودکی ک نکردم رو دلم میمونه..

اره شاید مشکل از ماست. ما باید بی رحم و خودخواه میبودیم ک نبودیم:)

حتی حوصله خودمو ندارم چ برسه زندگی کردن و سر و کله زدن با آدما کاش میشد برای مدتی ،حداقل مدت کوتاهی ارتباطم با دنیایی ک دارم قطع میشد. بدون هیچ دغدغه زندگی میکردم یا حداقل با آرامش

‏اون نیکی‌هایی که توی دجله انداختم خفه شدن فکر کنم.

یه بخشی از وجودم می خواد زندگی کنه، می خواد تلاش کنه، می خواد کم نیاره، می خواد خوش بین باشه، انرژی مثبت بده، قشنگیارو ببینه. ولی یه بخشی از وجودمم می خواد نباشه، می خواد بهم ثابت کنه همه تلاشام بیهودست، تهش هیچی نیست، تهش پوچه، تهش خالیه، همه چی تاریکه. بعضی وقتا زور یکی به اون یکی می رسه بعضی وقتام زور اون یکی، منم گیر کردم این وسط، نمیدونم واقعا حالم خوبه یا نه.

زندگیم از کنترلم خارج تر از همیشه شده:/

کاش می‌تونستم رک باشم.

نمی‌دونم چیکار کنم حالم خوب شه ب هر دری میزنم خوب شم ولی نمیشم...

+++

هر نفسی ک میکشم انگار شیشه می‌کشه میره پایین.