برو بابا مگه چقدر زنده‌ ایم که چیزی که اذیتمون میکنه رو تحمل کنیم.

برامن ؛ میگیری قیافه با اینکه اشتبات بود دوبرابر من..! ی روزی قراربود کنار هم باشیمُ الان برابر همیم :) تو نباید بخندی ، به من که نشد حالم مث قدیم ..

اگه بودی بود همه چی عالی ؛ ولی خاطره ها همه تو عکسن ، چه حیف!

ولی یروز به خودت میای میبینی تا حالا با هیچکس به جز خودت انقدر سخت گیر، سرزنشگر ، بدقول، کم توجه و لجباز نبودی...

میدونی بیشترین شناخت از اطرافیانت رو ‏کی پیدا میکنی ؟! ‏ زمانی که روی مود خوبی نیستی ‏و بیشتر از همیشه به مراقب و توجه نیاز داری ! ‏رفتار و برخوردی که اون زمان با تو دارند نشون میده ‏در واقعیت چقد براشون مهم هستی و ارزش داری.

یه نوع افسردگی هست به اسم «دیس تایمیا»؛ یعنی اینجوریه که شما همه کارهات رو انجام میدی، دوستات رو میبینی، درس میخونی، مهمونی میری و … ولی در نهایت همه‌ی زندگیت پر از احساس سنگینی، خستگی و نااُمیدیه.

غمی پایان ناپذیر در همه لحظات

این روزا یجوری از همچی میترسم که احساس میکنم اول ترس بودم بعد دست و پا دراوردم .

گاهی دیگ هیچی خوشحالت نمیکنه...

فک نمیکردم یروزی به کوچیک ترین لحظات گذشته زندگی که ساده بودن حسودیم بشه.. شاید اونا خوشبختی بودن... همونی که همه دنبالشیم.