من هیچوقت دخترِ لوس بابام نبودم :) هیچوقت قبل خواب منتظر بوس مامانم نبودم :) همیشه خودم بودم و خودم... هروقت ک درد داشتم، تنهایی گشتم دنبال درمانش :) هربار ک زخمی شدم، تنهایی بستمش، حتی اگه دوایی براش پیدا نمیکردم، بازم تنهایی منتظر می موندم تا زمان بگذره و خودش ترمیم بشه :) ولی می‌دونی، ی سری زخما منتظرن، منتظرن ک با ی اتفاق کوچیک دوباره سر باز کنن، تا دوباره مثل روز اول زهرشونو بریزن تو جونت :) کاش تموم بشم.... #دلی ۰۲:۲۲

این همه غصه خوردیم این همه خودمون نابود کردیم تهش چی شد؟

و تمام ماجرا همین است من بجز من هیچ ندارد.

- شبیه بغض نوزادی ک ساعت هاست میگِرید؛ پر از حرفم اما کسی زبانم را نمی فهمد :)

_

ولی اگ من بودم هیچ وقت کسی که بخاطرم گریه میکردو ول نمیکردم

چرا یهو همه چیز اواره میشه رو سرت؟

یکیشون دفترتو باز کرد تورو برد به رویاهایی که کشیدی ؛ میگفتی میشه یکمی اینجا راه رفت؟ میگفت صبرکن تا تو بیداری ببینیش:)

00:00

ارزو؟

تو آخرین راهم بودی، آخرین راهی که نجاتم می‌داد. آدم وقتی تنها راه نجاتش می‌شود دلیلِ زخم‌هایش، چگونه باید زنده بماند؟