﷽ با شوق و امید آرزویت کردم ای بخت سپید آرزویت کردم امسال دوباره مثل سالی که گذشت بر سفره عید آرزویت کردم #محمد_احسان_افتخاری‌پور پ‌ن:کربلای معلی دعاگوی شما هستم @dibacheh

به حسین از طرف وصله‌ی ناجور سلام...

﷽ ای شاعر سیب گونه و گندم ری! کی می فهمی حال دل ما را؟ کی؟ مضمون بلند توست گیسوی کسی مضمون بلند ما سری بر سر نی #میلاد_عرفان‌پور @dibacheh

🎥 مراقب ترامپ پرستی باش! 🔸 چیزی که سایه جنگ را از سر ما دفع می کند... 🔸 مساله اربابیت اسرائیل است؛ آسیاب به نوبت! 🔸 راهپیمایی #روز_قدس مصداق بندگی خدا و در آمدن از بندگی این مردک قمارباز است... 👤 حجت الاسلام والمسلمین محسن قنبریان #️⃣ #سحرنشینی #شبکه_دو #ماه_رمضان 📺 سحرنشینی حوالی ساعت ۳:۳۰ بامداد از شبکه دوسیما 🆔 @saharneshini ☑️ @m_ghanbarian

﷽ در کربلا راهپیمایی برای قدس را در شب به صورت تجمع برگزار می‌کنند. یکی از شعارهایی که مجری عرب دیشب پشت تریبون فریاد می‌زد این بود: لا إله إلا الله امریکا عدو الله خیلی این شعار به من چسبید توحید و استکبارستیزی که دو روی یک سکه هستند به خوبی در این شعار کنار هم جمع شده بود. @dibacheh

#انهم_یرونه_بعیدا_و_نراه_قریبا ما منتظران جمعه بودیم و آنها منتظران شنبه... @telkalayyam

﷽ شعر، مواجهۀ شاعر است با عالم. کشفی که در اشعار شاعران اتفاق می‌افتد، تصویری است که شاعران در قالب کلمات از آن مواجهه به ما مخابره می‌کنند. شاعر اگر دارای نظام اندیشه‌ای منسجم باشد، مجموعۀ این مواجهاتش با عالم و کلمات هم منسجم خواهد بود. یعنی در یک مجموعه شعر، هر شعر بدون اینکه به شعر دیگر کاری داشته باشد، ساز خود را نمی‌زند، بلکه هماهنگ با هم، سمفونی تصاویر را ایجاد می‌کنند. متن کامل این یادداشت را از پیوند زیر بخوانید: https://shahrestanadab.com/Content/ID/12482/ #آنات #حامد_طونی #نشر_شهرستان_ادب #محمداحسان_افتخاری‌پور @shahrestanadab @dibacheh

﷽ یک تجربه معنوی همراهی با محمدِ روشندل به نظرم تجربه معنوی، حتماً حالتی آسمانی و ماورایی ندارد. حتی تجربه معنوی لازم نیست اشکِ ما را در بیاورد. گاهی همین اتفاقات به ظاهر کوچک و روزمره ای که برایمان می‌افتد، تجربه معنوی ست اگر تنها به فکر فرو برویم و عبرتی بگیریم. ۴٠ دقیقه مانده بود به اذان ظهر. در خیابان ارم به سمت حرم می‌رفتم، از پاساژ قدس گذشتم که حاج آقای میان‌سالی را دیدم که دستِ مرد نابینای جوانی را گرفته بود و با چشم هایش دنبال کسی می‌گشت. چشم در چشم شدیم، پرسید: آقا حرم می‌روی؟ گفتم: بله حاج آقا گفت: این آقا رو هم با خودت ببر. دست مردِ نابینا که پیراهنی زرشکی، شلوار مشکیِ پارچه ای و کفشهایی چرمی اما قدیمی و رنگ و رو رفته داشت را گرفتم. -سلام +سلام آقای عزیز -کجای حرم میخوای بری؟ +آقای عزیز منو ببر صحن صاحب الزمان عج به سمت حرم راه افتادیم، چند قدم جلو تر پرسید: تا اذان چقدر مونده -٣۵ دقیقه +خوبه پس به نماز می‌رسیم. منو ببر صحن صاحب الزمان اونجایی که آسانسور داره زنونه مردونه داره. راستش اول فکر کردم می‌خواهد به زیر زمین حرم برود که صحن نسبتا خلوت تری ست. با توضیحات بیشترش متوجه شدم می‌خواهد تجدید وضو کند ولی دلش نمیخواهد اسم سرویس بهداشتی را بیاورد...! مسیر را باهم طی می‌کردیم. -اینجا میله داره حواست باشه احتیاط می‌کرد و دستش را جلو می‌آورد. چند قدم جلو تر -اینجا باز هم میله داره +آقای عزیز تا گیت چقدر مونده؟ - خیلی نمونده شاید صد متر از خودم پرسیدم: یعنی می‌فهمد صد متر چقدر است؟! با اینکه دست در دست هم قدم می‌زدیم باید دائم به او تذکر می‌دادم: اینجا پله است، اینجا میله است، اینجا کمی زمین ناهموار است... دم در گیت رسیدیم. او را از کنار که ویلچرها را رد می‌کنند فرستادم و خودم در صف ایستادم. وقتی خادم او را گشت گفت: چه خوب که جلومون کسی نبود و زود گشتنمون! در حالی که دو سه نفر جلوی من بودند و من در صف و گشتن او تمام شده بود. چشمم دائم به او بود. چند ثانیه ای که معطل ایستاده بود تا گشتن من تمام بشود اضطراب را در چهره اش دیدم پرسید: آقای عزیز کجا رفتی؟! صدایش زدم گفتم: صبر کن الآن میام و بعد از چند لحظه که خادم حرم من را هم گشت دستش را گرفتم. خاطرش جمع شد که تنهایش نگذاشتم. رسیدیم دم سرویس بهداشتی رفتیم کنار در آسانسور گفتم باید صبر کنیم تا آسانسور بیاد. گفت از پله ها برویم. با هزار مکافات و سختی تا دم در یک سرویس بردمش کارش که تمام شد بیرون امد بازویش را گرفتم. گفت یکی که دستگیره دارد را پیدا کن. چشم انداختم همه شیرها چشمی بودند! با شیرهای چشمی نمی‌توانست دستش را بشوید و وضو بگیرد. گفتم میخواهی روی آن سکو ها بشینی؟ گفت نه نشستنی نمیتوانم. مکالمه ما را یک نفر شنید و گفت آن قسمت شیرهای دستگیره دار دارد. راستش تا قبل این اصلا متوجه آن دوتا شیر دستگیره ای نشده بودم! دستگیره ای کلمه ای ست که آقای نابینا به کار می‌برد. پیش یکی از آنها رفتیم و گفتم: رسیدیم اینجاست. گفت: پیداش کردی؟ گفتم آره اول ندیدم. و از خودم پرسیدم: متوجه می‌شود با اینکه چشم هایم سالم است ندیدم یعنی چه یا نه؟ شیر آب را باز کرد، دستش را زیر آب برد و بعد لوله ی مایه دستشویی را پیدا کرد و دنبال شیرِ مایه دستشویی میگشت. گفتم: اینطرف است. پیدایش کرد و دستهایش را شست. گفت: یک جایی پیدا کن بنشینم جوراب‌هایم را در بیاورم تا وضو بگیرم. وضو که گرفت دوباره ساعت را پرسید گفتم تا اذان کمتر از ده دقیقه وقت داریم. وارد صحن شدیم موبایل کلیدی کوچکی داشت که شارژش تمام شده بود گفت: بریم موبایلمو بدیم شارژ. رفتیم آخر صحن امام خمینی گفتم رسیدیم موبایلت را تحویل بده. موبایلش را داد و گفت: آقا این موبایلم باتریش تموم شده بی زحمت به شارژ بزنید. خادم پرسید شماره‌ات چند است؟ شماره اش را از حفظ گفت. خادم وارد سیستم کرد و موبایلش را گرفت به شارژ زد. کارتی به او داد و از روی سیستم اسمش را دید و گفت: بیا آقا محمد کارتت را گم نکنی! تشکر کرد و راه افتادیم متعجب به من گفت: ما رو شناخت! عجله داشتم و به او گفته بودم تا صف نماز همراهیت می‌کنم بعد باید بروم. گفت یکی را برایم پیدا کن و بعد برو. یک پسر نوجوان را دیدم که تنها بود به او گفتم: آقا پسر میشه بعد از نماز به این آقا کمک کنی؟ قبول کرد. رفتم خودم وضو بگیرم نماز بخوانم و زود راهی شوم که به جلسه ای که بعد از نماز در مؤسسه داشتم برسم. در طول همراهیش دائم به این فکر می‌کردم: فرق من با این آقا محمد چیست؟! من هم از مقصد یک چیزهای شنیده ام و می‌دانم باید خودم را به بهشت برسانم. اما چشمی کو که راه و چاه را بتوانم تشخیص بدهم؟ اگر کسی دستِ مرا نگیرد و دائم حواسش به من نباشد دائم زمین می‌خورم و آخر هم معلوم نیست به مقصد برسم.

دائم محتاجم به کسی که چشمش باز باشد دستِ مرا بگیرد و به من تذکر بدهد... فرقم با محمدِ روشندل این بود که او می‌دانست به بلدِ راهی نیاز دارد و دنبال کسی که مرشدش باشد می‌گشت، ولی من چه؟ مغرورانه فکر میکنم میتوانم راه خودم را پیدا کنم. خوش به حال محمدِ روشندل که اگر خودش فرق راه و چاه را نمی‌داند می‌داند که بدون همراهی کسی که می‌داند نباید قدم از قدم بردارد... #محمد_احسان_افتخاری‌پور @dibacheh

﷽ بیست و سه بهار از خودم بی خبرم بیست و سه بهار در خودم در به درم کی فصلِ شکوفایی من می‌آید؟ بیست و سه بهار رفته و بی ثمرم #محمد_احسان_افتخاری‌پور #تولد @dibacheh

پیرمردی شبیه پیر فرزانه قصه کودکی‌ها در داستان نویسی، سر فصلی هست به نام کهن الگو. کهن‌الگوها، خاطراتی هستند که در ذهن همه مردم دنیا، از کوچه‌ پس کوچه‌های توکیو در شرق عالم تا خیابان‌های شلوغ واشنگتن در غرب دنیا، وجود دارد. مثلا یک پهلوان که چندین مرحله را می‌گذراند تا به هدف‌اش برسد. خواه نامش رستم ایرانی باشد یا هرکول یونانی شاید گیلگمش بابِلی. یکی از کهن الگوها، پیر فرزانه نام دارد. پیرمردی با ریش سفید، ردایی بلند، صدای خش دار و عصا به دست. دیالوگ‌های پیر فرزانه در قصه‌ها، خودش چند جلسه تراپی محسوب می‌شود. جایی که شخصیت‌های داستان، از پیروزی بر نیروی اهریمنی ناامید شده‌اند یا از زیادی لشکر دشمنان ترس در دلشان موج می‌زند، پیر فرزانه از راه می‌رسد. صدای تق تق برخورد عصایش در گوش خواننده می‌پیچد و بعد کلمات آرام و مطمئن‌اش را می‌شنوند. اینجای داستان، خواننده هم می‌خواهد همراه شخصیت‌های قصه بالا بپرد و با قلبی که آرام شده به سمت پیروزی برود. سیدعلی خامنه‌ای، برای من بیشتر از آنکه مقامی دینی یا سیاسی باشد، نمایانگر پیر فرزانه قصه‌های کودکی‌هایم است. ریش سفید، ردای بلند، صدای خش دار ولی آرام و مطمئن‌ و عصا به دست. عصایی که اگر به سمت لشکر اهریمنان بلند شود، آتش است که از آسمان بر سرشان می‌بارد. تولدت مبارک و عمرت دراز باد، پیر فرزانه قصه ما. ✏️ محمد حیدری 🆔@mim_ha_neveshte