ماشاالله جمعیت

روضه خوان، روضه می‌خواند و مردم به سر زنان و درحالی که چشمشان به تابوت‌های بالاست اشک می‌ریزند، مانند یتیمی که داغ پدر زمین گیرش کرده. صدای مداحیِ بزن که خوب میزنی از لابه‌لای آن همه صدا، توجهم را جلب می‌کند. سر می‌چرخانم و پسرکی ۴-۵ ساله را می‌بینم که گوشی به دست گرفته، مداحی را پخش کرده و بلند بلند با همان صدای بچگانه‌ش با مداح همراهی می‌کند بر حسب عادت به پسرک لبخند میزنم و زیر لب تحسینش می‌کنم، پسرک تا مرا می‌بیند انگار که منتظر باشد کسی دلیل مداحی خواندنش را بپرسد سریع شروع به حرف زدن می‌کند « می‌خوام آقا جونم بشنوه، از خواب بیدار شه.. » بی‌اختیار اشک دو طرف صورتم را می‌گیرد. شما که بودی آقا جان؟ که پسر ۴ ساله این چنین بی‌تاب و مضطر برایتان می‌خواند تا شاید بیدار شوید..؟ - از آخرین شب‌هایی که شما پیش ما بودید / مصلی امام خمینی «ره» #روایت

به دیوار اشاره می‌کرد و همش می‌پرسید « مامان آقا کجا رفته؟ موشک زدن بهش..؟ »

ما بازهم آمدیم و از دم در برگشتیم، خداحافظ آقای کشور دوست.. روزی که شما برای همیشه از تهران رفتید / ۱۴۰۵.۴.۱۵