صدام بزن ربکا چون به هرکسی اعتماد کردم حقیقت اینکه فقط ازم سواستفاده میشه رو کوبوند تو صورتم

صدام بزن کارولاین چون برای همچی‌بیشتر از اندازه تلاش کردم و تهش هیچی نمیشد ، یکی پیدا میشد بهتر از من

صدام بزن آلایژا چون برای خانوادم هرکاری کردم و آخرش آدم بده من شدم

صدام بزن نیکلاوس چون پشت اون غروری که ساختم فقط دنبال یه برادر واقعی(رفیق واقعی+) می‌گشتم

صدام بزن ریک برای محافظت از بقیه هرکاری کردم ولی تهش بخاطر یه اشتباه ترک شدم

صدام بزن تایلر چون خیانت دیدم از بهترینم

صدام بزن مت من فرعی ترین شخصیت اصلی ای هستم که هروقت بهش نیاز میشه مورد توجه قرار میگیره

من و تو؟!

آن شب من بودم و چهار قلم قلمی که به رنگ خون می‌نوشت و از اعماق وجودم برای رفتن کسی که بهای زندگی اش بود می‌گریست دومین قلم آبی آسمانی بود که دیگر بعد او، ماه تنها نقطه ی روشن آن به حساب می‌آمد سومین قلم ،سبز سرسبزی روح من به اندازه ی بیابان ها خشک شده بود حتی جوهر هم نمی‌داد انگار او هم می‌دانست تنها چیزی که اورا به حیاط وا می‌داشت دیگر نیست و در آخر سیاه بود او ،او حال مرا خوب درک میکرد می‌دانست که از دست دادن کسی که هنوز نفس میکشد چقدر می‌تواند دردناک باشد از آن پس من و قلم سیاهم یار بودیم و غمخوار ناحقی نمیکنم دیگر قلم ها هم بودند اما از حق نگذریم تنها چیزی که بعد تو تنهایم نگذاشت غم بود –لوکا

حقا که غمت از تو وفادار تر است ؛)

امروز...