«کفش‌ها و آدم‌ها» اثری است که از دل روایت‌های به ظاهر ساده، پرسش‌هایی بزرگ دربارهٔ عدالت آموزشی، شکاف نسلی و هویت در جهان در حال تغییر را مطرح می‌کند. ایرج احمدی هزاوه با مهارت، صدای مردمانی را ثبت می‌کند که در حاشیهٔ پیشرفت شهری فراموش شده‌اند. این کتاب نه فقط برای دوستداران ادبیات داستانی، بلکه برای جامعه‌شناسانی که به مطالعهٔ زندگی روستایی و تضادهای ساختاری علاقه دارند، اثری ارزشمند است @dohhol

ترامپ: 🔹نشست مهمی روز شنبه با ایران برگزار خواهد شد و این دیدار به صورت مستقیم برگزار می‌شود، و مذاکرات مستقیم با ایران در سطوح عالی برگزار می‌شود. پ. ن: اینجوری پیش بره ترامپ با خودش تنهایی مذاکره میکنه و بعدش میگه این امتیازات رو از ایران گرفتم و ایران تسلیم شد و من پیروز شدم و... هرچند که چیزی که من نگران میکنه تکذیب مقامات دولتی آقای پزشکیان است. آخه اخیرا اینا به صورت جمعی اول سفر دبیری به قطب جنوب رو کلا تکذیب کرده بودند و بعدش که گندش در آمد یک حجم عظیمی از ماله کشی توسط لشکر سایبری انجام شد. این تکذیب از اون دست تکذیب ها نباشه صلوات....

کیفیتِ نمازِ این کودکِ کار شریف که شکرانه‌یِ لقمه‌یِ حلالِ بخور و نمیرش را به جا می‌آورد را مقایسه کنید با کسانی که با لقمه های حرام راهیِ کانادا شدند تا کیفیتِ نمازشان را بالا ببرند!! @dohhol

دومین رویداد تجربه های فلسفی با محوریت رساله لغت موران شیخ شهاب الدین سهروردی پنجشنبه ۲۱ فروردین ۱۴۰۴ ساعت ۸:۳۰ صبح اراک پارک شهر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان مرکزی مشارکت علاقمندان به فلسفه برای کودکان از طریق فضای اسکای روم به آدرس:👇 🌐Https://live.kpf.ir/ch/markazi ورود از طریق میهمان https://eitaa.com/ehsanmansouri

سید مرتضی آوینی: "صراط مستقیم، كه نه شرقی است و نه غربی، از متن جهنم ميگذرد، جهنمی كه با دست اغواشدگان شیاطین بر كره زمین برپا شده است." ◾️۲۰فرودین سالروز شهادت سید شهیدان اهل قلم، سید مرتضی آوینی و روز هنر انقلاب را گرامی می داریم. @ketabe_khoub

نظام آموزشی و بحران عادت های ناکارآمد: از حافظه محوری تا مواجهه با واقعیت اجتماعی ✍سید محمد الحسینی در نظامهای تعلیم و تربیت امروزی، به ویژه در جوامعی که هدف اصلی را "آموزش" به معنای واقعی کلمه گم کرده اند، شاهد نوعی تقلیل گرایی خطرناک هستیم: جایگزینی دانش با عادتهای تربیتی و آموزشی نهادینه شده. این پدیده تنها به ناکارآمدی تحصیلی محدود نمیشود، بلکه بحرانی عمیقتر را شکل میدهد: بحران مواجهه با واقعیت اجتماعی. عادتها به جای دانش: ریشه های یک انحراف نظام آموزشی بسیاری از کشورها، به جای پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت، و توانایی حل مسئله، به شکل گیری عادت هایی مکانیکی مشغول است. از روشهای تدریس یکسان سازی شده تا سیستم ارزشیابی مبتنی بر حفظ جزئیات بی ارتباط به زندگی واقعی، دانش آموزان می آموزند که چگونه «پاسخ های از پیش تعیین شده» را بازتولید کنند، نه اینکه چگونه «پرسشهای جدید» را کشف یا خلق کنند. این فرایند، دانش را به فهرستی از محفوظات تقلیل میدهد و یادگیری را به عملی تکرارشونده و بی معنا تبدیل میکند. به بیان جامعه شناختی، این نظام، «میدان آموزشی» را به فضایی تبدیل کرده که در آن «سرمایه فرهنگی» نه از طریق درک عمیق، بلکه با انباشت اطلاعات گذرا و تکنیکهای تست زنی انباشته میشود. دانش آموز به جای تبدیل شدن به سوژه ای اندیشمند، به ابزاری برای بازتولید الگوهای رفتاری مشخص تبدیل می شود. شکست عادتها در مواجهه با واقعیت: زایش اضطراب مشکل زمانی آشکار میشود که این عادتها با دنیای بیرون از مدرسه برخورد میکنند. واقعیت اجتماعی، برخلاف چهارچوب های کنترل شده کلاس درس، پر از ابهام، پیچیدگی، و نیازمند انعطاف پذیری است. دانش آموزی که سالها آموزش دیده تا تنها «پاسخ صحیح» را از میان گزینه های مشخص انتخاب کند، ناگهان با مسائلی روبه رو میشود که نه گزینه های از پیش تعیین شده دارند، نه پاسخ واحدی برای آنها متصور است. این شکاف میان عادتهای آموزشی و الزامات زندگی واقعی، به بحران هویت و اضطراب وجودی می انجامد. فرد احساس میکند سالها از عمر خود را صرف آموختن چیزی کرده که نه به کار می آید، نه او را برای تغییرات اجتماعی، تعارضات فکری، یا حتی شغلهای آینده آماده میکند. به قول اریک فروم، اینجا «گریز از آزادی» رخ میدهد: نظامی که باید ابزار رهایی انسان باشد، به عاملی برای ایجاد وابستگی به ساختارهای تحمیلی تبدیل شده است. چرا نظام های آموزشی به این نقطه رسیدند ؟ ۱. سلطه کمّی گرایی: معیار موفقیت آموزشی، نمره و رتبه است، نه توانایی تحلیل یا نوآوری. ۲. نگاه مکانیکی به انسان: دانش آموز به مثابه «ظرفی خالی» در نظر گرفته میشود که باید از اطلاعات پر شود، نه موجودی زنده با توانایی تفکر. ۳. ترس از نقد ساختارها: نظامهای آموزشی سنتی، از پرورش شهروندان پرسشگر هراس دارند، چرا که پرسشگری میتواند نظم موجود را به چالش بکشد. راهکارها: گذار از حافظه محوری به انسان محوری برای برون رفت از این بحران، نیازمند بازتعریف فلسفه آموزش هستیم: - تغییر روشهای ارزشیابی:جایگزینی آزمونهای تشریحی، پروژه های عملی، و سنجش توانایی حل مسئله به جای تستهای چهارگزینه ای. - تربیت معلمان به عنوان تسهیلگران یادگیری: معلم نباید منبع تمام دانش باشد، بلکه باید هدایتگر فرایند کشف دانش توسط خود دانش آموزان باشد. - ادغام آموزش با واقعیت اجتماعی: استفاده از روشهای یادگیری مبتنی بر تجربه (Experiential Learning) مانند کارورزی، گفتگو با جامعه، و مواجهه با مسائل محلی. - پرورش سواد انتقادی: آموزش رسانه، تحلیل گفتمان، و درک ساختارهای قدرت به دانش آموزان کمک میکند تا نه تنها مصرف کننده اطلاعات، که تولیدکننده آگاه معنا باشند. نظام آموزشی کنونی، با تبدیل دانش آموزان به ماشینهای تکرارِ عادتها، نه تنها فرصت رشد فردی را از آنها گرفته، بلکه جامعه را نیز از نیروی انسانی خلاق و پرسشگری محروم کرده است. تا زمانی که مدرسه جایی برای «اندیشیدن» نباشد، اضطراب ناشی از مواجهه با واقعیت اجتماعی ادامه خواهد یافت. این تغییر، تنها با عبور از حافظه محوری و بازگشت به ماهیت اصیل آموزش یعنی «پرورش انسانِ متفکر» ممکن است. @dohhol

✅ پرچم فلسطین و ایران در دستان تماشاگران تیم اتلتیکو بیلبائوی اسپانیا با شعار: همیشه در کنار مظلوم در برابر حملات ظالمین @dohhol

اراک در آیینهٔ شهرهای همسان جهانی مطالعه تطبیقی با شهرهای صنعتی و درس هایی برای توسعه پایدار ✍سید محمد الحسینی شهر اراک، به عنوان یکی از قطب های صنعتی ایران، در دهه های اخیر با چالش هایی چون آلودگی زیست محیطی، شکاف های طبقاتی ناشی از صنعتی شدن، و گسست بین هویت تاریخی و مدرن روبه رو شده است. بررسی تطبیقی اراک با شهرهای صنعتی مشابه در جهان (مانند دیترویت در آمریکا، شانگهای در چین، یا منچستر در بریتانیا) میتواند الهام بخش راهکارهای خلاقانه برای تبدیل چالش ها به فرصت باشد. این مقایسه نه تنها به درک عمیقتر مسائل محلی کمک میکند، بلکه امکان استفاده از تجربیات جهانی را در چارچوب بومی فراهم میسازد. شهرهای همسان: نقاط اشتراک و تفاوتها ۱. دیترویت (آمریکا): - اشتراک: وابستگی شدید به صنایع سنگین (خودروسازی) و رکود اقتصادی پس از افول صنعت. - تفاوت: دیترویت با سیاستهای «احیای شهری از پایین» (مانند کشاورزی شهری و استارت آپ های اجتماعی) به بازسازی هویت خود پرداخت. - درس برای اراک: تقویت اقتصادهای جایگزین (مثل فناوریهای سبز) و مشارکت جامعه محلی در باززنده سازی فضاهای رهاشده صنعتی. ۲. شانگهای (چین): - اشتراک: تبدیل سریع از شهر صنعتی به مرکز فناوری و مالی، همراه با بحرانهای زیست محیطی. - تفاوت: نقش پررنگ دولت مرکزی در برنامه ریزی کلان و جذب سرمایه گذاریه ای بین المللی. - درس برای اراک: لزوم هماهنگی بین نهادهای محلی و ملی برای جذب صنایع پاک و ایجاد زیرساخت های هوشمند. ۳. منچستر (بریتانیا): - اشتراک: تاریخچه طولانی در صنایع نساجی و مواجهه با بیکاری پس از صنعت زدایی. - تفاوت: منچستر با سرمایه گذاری بر فرهنگ و هنر (مانند موزه ها و جشنواره های بین المللی) به شهری خلاق تبدیل شد. - درس برای اراک: احیای هویت از طریق تقویت جاذبه های تاریخی-فرهنگی (مثل بازار سرپوشیده اراک) و توسعه گردشگری صنعتی. چهارچوب تحلیلی: از بحران تا تاب آوری شهری - اقتصاد دورانی (Circular Economy): الگوبرداری از شهرهایی مانند روتردام هلند که پسماندهای صنعتی را به منابع انرژی تبدیل می کنند. - عدالت زیست محیطی: آموختن از جنبش های اجتماعی در نوریلسک روسیه که برای کاهش آلودگی هوا با صنایع معدنی مبارزه کردند. - هویت چندلایه: ترکیب معماری مدرن و سنتی همانند بیلبائو اسپانیا که با موزه گوگنهایم هویت جدیدی یافت. ✨پیشنهادهای کاربردی برای اراک ۱. تبدیل مناطق صنعتی فرسوده به «اکوپارک های صنعتی»: - استفاده از تجربه زیروپارک در آلمان برای ایجاد فضاهای سبز در مجاورت کارخانه ها. ۲. شبکه سازی بین شهرهای صنعتی ایران و جهان: - ایجاد پلتفرم تبادل دانش با شهرهایی مانند اصفهان (ایران) و بیرمنگام (انگلیس). ۳. توسعهٔ پایدار مبتنی بر جامعه: - آموزش نیروی محلی برای مشاغل سبز (مانند انرژیهای تجدیدپذیر) با الهام از برنامه های دیترویت. اراک تنها با نگاه به درون نمی تواند بر چالش های خود غلبه کند؛ گفتوگو با شهرهای همسان جهانی، پنجرهای به سوی راه حلهای نوین می گشاید. این مقایسه ها نشان می دهند که صنعت و محیط زیست، تاریخ و آینده، نه دشمنان یکدیگر، بلکه مکمل های ضروری برای تاب آوری شهری هستند. پروژه های بین رشته ای (جامعه شناسی، مهندسی محیط زیست، و اقتصاد شهری) میتوانند اراک را به الگویی برای شهرهای صنعتی ایران تبدیل کنند. @dohhol

امام علی علیه السلام ما را به پنج چیز سفارش فرمودند @dohhol

زود قضاوت کردم ، عالی بود

به کَرّات آمدم گویم شما را دوست می‌دارم ولی ، شاید ، اگر ، اما ، زبانم‌ بند می‌آید ...