آنقدر که از دست دادنِ چیزی ما را افسرده می‌کند از داشتنِ همان چیز احساسِ خوشبختی نمی‌کنیم و این ذاتِ آدمیزاد است... @dohhol

جانبازی می گفت بچه ای ازم پرسید عمو پات چی شده ؟ میگفت یک دفعه ذهنم رفت به جنگ و میدان مین و انفجار و بیمارستان و التماس برای عمل و قطع پا و ... ، با خودم گفتم چطور به بچه از جنگ و جانبازی و دردو بیمارستان و اشک و .... بگویم ، متوجه که نمی شود هزار شبهه در ذهنش می آیداصلا نمی فهمد ، پاسخ دادم خرس خوردش عموجان و خندیدیم و رد شدیم . حکایت انتقال فرهنگ و شهادت و دفاع مقدس در این ایام و احوال است . @dohhol

در میانه‌ی برهوت؛ به امید واحه‌های دانایی ✍سید محمد الحسینی همکاران ، دانش آموزان و دانشجویان عزیز، آغاز سال تحصیلی جدید، نه فقط گردشی تقویمی، که فرصتی برای وقفه‌ای معرفت شناسانه است؛ وقفه‌ای برای تأمل در «وظیفه‌ی ناتمام» خویش. ما در فضایی متناقض نفس می‌کشیم: فضایی که از یک سو، آرمان «پرورش انسانِ نقاد، خلاق و متعهد» را بر پرچم خود نقش زده و از سوی دیگر، هر روز بیش از پیش، در چنبره‌ی منطقِ کمی‌شده، رقابت‌های فردگرایانه و ماشینِ تولیدِ مدرک گرفتار آمده‌ایم. دانشگاه و مدرسه ، این نهاد مدرن که روزگاری قرار بود موتور محرک تحول اجتماعی باشد، امروزه خود نیازمند تحولی ژرف است. ما ، بیش از هر کس، می‌دانیم که آموزش، عملی صرفاً فنی نیست؛ بلکه کنشی عمیقاً تربیتی ،سیاسی و اجتماعی است. هر درس، هر متن، و هر گفت‌وگو، بالقوه می‌تواند به عاملی برای بازتولید نظم موجود یا شکلی از مقاومت در برابر آن تبدیل شود.می تواند اصالت "انقلابی " را حفظ کند ؛ اما آیا برنامه‌های درسی ما، روش‌های تدریس ما، و حتی شیوه‌ی ارزشیابی ما،دانش آموز و دانشجو را به «اندیشیدن» دعوت می‌کند یا به «حفظ کردن» وادار می‌سازد؟ آیا ما «سوژه‌های مسئول» پرورش می‌دهیم یا «مصرف‌کنندگان منفعل» دانش را تحویل جامعه می‌دهیم؟ وضعیت فعلیِ «تربیت»، گاه به سمت نوعی «صنعتِ مدرک‌سازی» میل کرده است، آنچنان که گویی دانشجو یک «مشتری» و علم یک «کالا»ست. در این میان، روحِ اصلی آموزش، که همانا پرورش حس کنجکاوی، نقد ساختارهای ناعادلانه، و تلاش برای ساختن جهانی انسانی‌تر است، به حاشیه رانده می‌شود. ما شاهد نوعی «از خودبیگانگی آکادمیک» هستیم؛ جایی که فرآیند یادگیری از شوق درونی و معنابخشی شخصی تهی می‌شود و به ابزاری برای کسب منزلت شغلیِ صرف تقلیل می‌یابد. اما با تمام این دشواری‌ها، این آغاز سال، نویدبخش امکانِ «آغازِ دوباره» است. کلاس درس ما، با همه‌ی محدودیت‌هایش، هنوز می‌تواند به یک «فضای سوم» بدل شود؛ فضایی برای گفت‌وگوی راستین، برای به پرسش گرفتنِ مسلّمات، و برای هم‌اندیشی در باب آرمان‌شهری که شایسته‌ی بشر است. بیاییم این سال را با عهدی تازه آغاز کنیم: عهد بر اینکه نه تنها «جامعه» را موضوع مطالعه قرار دهیم، بلکه «خودِ نهاد دانشگاه و مدرسه » را نیز به مثابه‌ی پدیده‌ای جدی به نقد بکشیم. پس بیایید این سال تحصیلی را با جسارتِ نقادی، با شهامتِ پرسشگری، و با مسئولیتِ اخلاقیِ تولید دانشی که نه در خدمت قدرت، که در خدمت انسانیت باشد، آغاز کنیم. باشد که کلاس‌های ما، نه سلولی در دیوان‌سالاری عظیم آموزش، که واحه‌هایی کوچک در برهوتِ مصرف‌زدگی و بی‌معنایی باشند. @dohhol

این فراز فرمایش امروز رهبر خیلی اذیتم می کند ،یاد خار در گلوی امیر المومنین افتادم ؛ بنده آن وقت، وقتی مسئولین کشور آمدند پیش ما گفتند ۱۰ سال، من گفتم بابا ۱۰ سال یک عمر است،‌ چرا ۱۰ سال را قبول میکنید شما؟ گفتند چنین، چنان، بنا شد ۱۰ سال را هم قبول نکنند اما قبول کردند به هر حال، ۱۰ سال، ۱۰ سال همین‌ روزها تمام شد. ۱۴۰۴/۷/۱

#حرف_مهم شماره۲۵ وقتی امکان گناه باشد و شخص بتواند از آن عبور کند ، به آن نه بگوید رشد می کند . وقتی از کودکی عبور می کنیم و به نوجوانی می رسیم باید از مرحله سود و زیان عبور کرده باشیم و کم‌کم در این مرحله زشتی و زیبایی را تشخیص دهیم در این مرحله دقیقا به دلیل همین ویژگی فطری نوجوان تمایل به استقلال و انجام کارهای گروهی دارد ، از حضور در فعالیت های گروهی لذت می برد . ایام عاشورا و حضور پررنگ نوجوانان و جوانان را ببینید ! در این دوران جایزه به معنای قبل دیگر جواب نمی دهد با جوایز مادی همان مرحله سود و زیان را تبلیغ می کنیم . شما فرض کنید به مادری جایزه دهید تا فرزندش را دوست نداشته باشد یا بیشتر دوست داشته باشد ؟! خنده دار نیست ؟! دقیقا شهید به همین دلیل والاست . چون از مرحله سود و زیان عبور کرده . خیلی از اعمال سفارش شده از این منطق است . نماز برای بهشت و جهنم است یا عبور از خود پرستی؟ روزه برای بهشت و جهنم است یا عبور از تن پروری و شکم بارگی؟ امام حسین و تاثیرش در دین و شیعه که فرمود حرارتی است که ابدا سرد نمی شود نیز به خطر عبور ایشان و یارانش از خیلی چیزها بود . اگر بخواهیم رشد کنیم باید عبور کنیم . ولایزید الظالمین الا خسارا ادامه دارد ... لطفا دیگران را دعوت کنید و نظرات خود را در باره #حرف_مهم برایم ارسال کنید .

نمونه ای از #عدل و #انصاف_ناصرالدین_شاه! ...امروز از مهدیقلی خان امیرآخور دویست و ده تومان دیه ضربت شخص مضروب دیروز را گرفته،اعلیحضرت همایون از علو همت که دارند پنجاه تومان به #مضروب دادند و یکصد و شصت تومان خود #نوش_جان فرمودند! ( #اعتمادالسلطنه- رجب۱۲۹۸-ص۸۵) @dohhol

آن طفل یتیمم که زبس بی کسم از باد دریوزه کنم جنبش گهواره خود را

سردار دیپلماسی در پنج نامه به موگرینی (به مانند آن توییتش که جلو جنگ جهانی را گرفت) غیرقابل عملیاتی بودن مکانیسم ماشه را تشریح کرده بودند اما نامردها این‌بار هم به سخنان ابربیسمارک زمان گوش ندادند.

این مناظره تلویزیونی بین آقای بذرپاش و پزشکیان ؛ دقیقا مربوط به ده سال قبل است . دیدنش خالی از لطف نیست . @dohhol

بدبخت کسی بود که وی را علم دهند و عمل ندهند توفیق عمل دهند و اخلاص ندهند به صحبت نیکان راه دهند و قبول ندهند #شیخ_عبدالقادر_گیلانی @dohhol

در دیدار ناصر الدین شاه با ملاهادی سبزواری ،شاه از او سوال کرد مراد مولوی از این بیت چیست ؟ ماهمه شیران ولی شیر علم حمله مان از باد باشد دم به دم حکیم بلادرنگ فرمودند مولانا تفسیر لا حول و لاقوه الا بالله می گوید . @dohhol

شوخی شوخی، جدی جدی اریش فرید شـــاعر اتریشـــی‌ می‌‌گویـــد: بچـــه‌ کـــه‌ بودیـــم‌ شـــوخی‌ شـــوخی‌ بـــه‌ قورباغه‌‌هـــا ســـنگ‌ می‌‌زدیـــم‌ و آن‌‌هـــا جدی‌‌جـــدی‌ می‌‌مردنـــد. متأســـفانه‌ هســـتند پدرهـــا و مادرهایـــی‌ کـــه‌ از ســـر ســـهل‌‌انگاری‌ و بی‌‌توجهـــی‌ به‌‌گونـــه‌‌ای‌ بـــا فرزنـــدان‌ خـــود ســـخن‌‌ می‌‌گوینـــد و یـــا رفتـــار می‌‌کننـــ کـــه‌ جـــدا" بچه‌‌هـــا دیر یا زود  دچـــار آســـیب‌‌ می‌‌شـــوند. @dohhol