تاریخ تکرار می شود ، ای کسانی که می گفتید یالیتنی کنا معک مواظب خودتان باشید مبادا دستتان به خون پهلوی ام ابیها ،یا گلوی امام حسین یا جگر حسن ....یا رگ دست امیر کبیر و... خونین شود . با چی؟ با مواضعتان موقع پاسخ دادن به ندای هل من ناصر ینصرنی است . مواظب شیاطین همه پليد که دورمان را گرفته و نجوا می کنند باشید .مواظب عادات ناپسند ،شکم و... باشید . از ما گفتن انما الدنیا فنا @dohhol

سریع‌‌القلم: "آی‌کیو ایرانی‌ها تقریبا تعطیل است" پ.ن عبید زاکانی می‌فرماید: "فردی میخی را سر و ته روی دیوار گذاشته بود و می‌کوبید. میخ در دیوار فرو نمی‌رفت. دیگری که شاهد این ماجرا بود، گفت: چه کار می‌کنی؟ این میخ که برای این دیوار نیست. این میخ برای دیوار روبروست" 👈 آی‌کیو ایرانیان اگر تعطیل نبود که شما و امثال شما الان باید سر چهارراه لبو می‌فروختید نه اینکه در بهترین دانشگاه‌های ایران جلوس کرده و خزعبلات خاله‌زنکی خود را به اسم راهکارهای توسعه و منبع علوم سیاسی به خورد جوانان نگون‌بخت این سرزمین می‌دادید. 👈 آی‌کیو ایرانیان اگر تعطیل نبود که امثال شما و زیباکلام و آیین قدرت....، باید بلاگر اینستاگرام شده و با سخنان و قیافه‌های عجیب غریب شکلک درمی‌آوردید، نه اینکه به عنوان تحلیل‌گر و کارشناس و استاد علم سیاسی به میزگردها و گردهمایی‌ها و مناظره‌ها دعوت شوید.

#روایت_اراک شماره ۱ ✍سید محمد الحسینی اندیشکده آرمان شهر اراک، این نگین صنعتی و تاریخی ایران، گنجینه‌ای است از خاطرات جمعی، تلاش‌های صنعتی و تحولات اجتماعی که در سکوتِ روایت‌نشده، به انتظار نشسته است. دکتر فاضلی به درستی اشاره کردند که اراک شهری است با پیشینه‌ای نظامی-اداری و هویتی مدرن که امروز به یکی از قطب‌های صنعتی کشور تبدیل شده است. اما این شهر، با همه‌ی ظرفیت‌هایش، از فقدان «روایت‌گر» رنج می‌برد. داشتن «روایت» تنها ثبت وقایع تاریخی نیست؛ نفسِ زندگی یک شهر، هویت آن و معنایی است که ساکنانش برای زیست‌گاه خود می‌سازند. اراکِ امروز، حاصل پیوند سنت و صنعت، مهاجرت و اصالت، و گذار از یک شهر برنامه‌ریزی شده قجری به کلان‌شهری پویاست. این تحولات، سوژه‌هایی غنی برای مطالعه انسان شناختی هستند. بدون روایت، این سرمایه‌های اجتماعی و فرهنگی در حافظه‌ی زمان گم می‌شوند. روایت‌گری علمی و ادبی، چراغی است که بر این گنج پنهان می‌تاباند، آن را برای نسل امروز معنا می‌کند و برای فردا به میراث می‌گذارد. اراک نیاز دارد تا داستان خود را ـ از کارخانه‌های نمادین تا محله‌های قدیم، از مبارزات اجتماعی تا دستاوردهای علمی ـ بازگو کند. این روایت‌ها، پل ارتباطی بین گذشته و آینده، و عاملی برای همبستگی و شناخت هویت شهری خواهد بود. بیایید صدای اراک را بشنویم و روایتش کنیم. ادامه‌دارد... @dohhol

صحبتهای استاد عالی پیرامون شخصیت حضرت آیت الله #آقا_نورالدین _ در برنامه سمت خدا https://eitaa.com/nourodin

حافظ: قربانی ابتذال در طول سال، حلقه‌ای بسته از بازیگران، کارگردانان و عوامل سینما و تلویزیون، در قالب مراسمی چون جشنواره فجر، جشن خانه سینما و جشن حقیقت، گرد هم می‌آیند. در این محافل، داوران را از میان خود برمی‌گزینند و جوایز را به گونه‌ای چرخشی و خودمرجع میان خویش تقسیم می‌کنند بگذارید از این بگذریم که این فیلم‌ها، سریال‌ها و برنامه‌ها اساساً چه دستاورد فرهنگی ماندگاری ارائه داده‌اند که مستلزم این همه جشن و همایش است. پرسش اصلی اینجاست: چه نسبتی بین این جهانِ نمایش و اندیشه‌ی ژرف و هنر والای شاعری چون حافظ وجود دارد؟ این چهره‌های به غایت سطحی و کم‌مایه، یا آثار پیش پا افتاده‌ای که در رسانه‌ی ملی و سینمای ایران تولید می‌شود، چه پیوندی با عوالم فکری و مقام هنری لسان‌الغیب دارد؟ آیا این جمع، اهل شناخت حافظ هستند؟ یا در حیطه‌ی پژوهش، تحلیل و نقد ادبی دستی بر آتش دارند؟ گروهی که غالباً توانایی خواندنِ صحیح و بی‌غلط یک غزل ساده از دیوان حافظ را نیز ندارند، چگونه می‌توانند ادعای پیوند با او را داشته باشند؟ شما آزادید نام جشن و جایزه‌ی خود را هر چه می‌پسندید بگذارید – حتی می‌توانید آن را به نام الگوهای حرفه‌ای خود نام‌گذاری کنید – اما سوءاستفاده از نام بلندآوازه‌ترین هنرمند و یکی از عمیق‌ترین اندیشمندان تاریخ این سرزمین، اهانتی بزرگ به میراث فرهنگی و هنری ایران است. @dohhol

شِووو چلّه مبارک🌷🌺😁

✅ مهران مدیری، شهریورماه ۱۴۰۱: نمی‌خواهم حتی یک فریم از تصویر من به هیچ بهانه‌ای در هیچ شبکه‌ای پخش شود! ✅ آذرماه ۱۴۰۴: سریال «شیش‌ماهه» به کارگردانی مهران مدیری محصول سیمافیلم وابسته به صداوسیما به زودی از شبکه سه سیما

🔹انجمن علمی جامعه‌شناسی برگزار می‌کند: 📊 «نابرابری‌های اجتماعی در دنیای جهانی‌شده» 🔍 روایتی تحلیلی از سازوکارهای نابرابری در جهان معاصر؛ مسئله‌ای که همواره در کانون توجه اندیشمندان بزرگی چون توماس پیکتی بوده است. 📖 این نشست با محوریت کتاب «سرمایه در سده بیستم» برگزار می‌شود؛ فرصتی برای گفت‌وگو و تبادل نظر با مهمانان برنامه برای علاقه‌مندانی که این اثر را مطالعه کرده‌اند. 🎙 با حضور: دکتر زین‌العابدین افشار استادیار دانشگاه اراک دکتر سید محمد الحسینی مدیر پژوهش دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی 📅 سه شنبه 🕒 زمان؛1404/10/2 📍 مکان:پردیس مرکزی،دانشکده علوم انسانی،همکف سالن دفاعیه ✨ منتظر حضور شما در این گفت‌وگوی علمی و اجتماعی هستیم.

پرسیدم‌اش که توبه کنم یا دعای وصل؟ خندید شیخ و گفت:عبادت،عبادت‌ است.

#روایت_اراک شماره ۲ سرمایه اجتماعی ✍سید محمد الحسینی اندیشکده آرمان اول تاکید کنم من قصد کاندیداتوری برای شورای شهر ندارم . مطمئن باشید.همیشه درباره اراک می نویسم فقط این روزها نیست 📊 در نگاه اول، اراک شهری است با بافت سنتی-صنعتی پیچیده؛ از بازار تاریخی و محلات قدیمی با پیوندهای خویشاوندی مستحکم، تا کارخانه‌های بزرگ و جامعه کارگری با روحیه تعاون صنعتی. این دوگانگی، بستری منحصربه‌فرد برای تحلیل سرمایه اجتماعی فراهم می‌کند: • آیا شبکه‌های سنتی اعتماد در محلات (مانند سنجان و...) در حال تبدیل به اشکال مدرنِ مشارکت مدنی هستند؟ • آیا انجمن‌های صنفی، NGOهای محلی و گروه‌های خودجوش توانسته‌اند پلی بین سرمایه اجتماعی "درون‌گروهی" قدیم و "برون‌گروهی" جدید ایجاد کنند؟ ⚠️ چالش‌ها را نیز نباید نادیده گرفت: · تغییرات جمعیتی و مهاجرت‌های داخلی ممکن است انسجام محلی را تحت تأثیر قرار دهد. · گذار از اقتصاد صنعتی کلان به واحدهای کوچک‌تر می‌تواند شبکه‌های همکاری گذشته را دچار تحول کند. فضاهای عمومی شهر تا چه حد امکان تعامل و شکل‌گیری اعتماد بین گروه‌های مختلف اجتماعی را فراهم می‌کنند؟ ✨ اما ظرفیت‌ها چشم‌گیرند: سابقه همبستگی در مواقع بحران ، تشکل‌های خیریه ریشه‌دار، و روحیه کار جمعی در تاریخ صنعتی شهر، نشان می‌دهد که "قابلیت ارتباطی" بالایی در این جامعه وجود دارد. 🔮 به نظرم، اراک می‌تواند با تقویت نهادهای محلی، گسترش فضاهای گفت‌وگوی بین نسلی و حمایت از سازمان‌های جامعه مدنی، سرمایه اجتماعی خود را به ابزاری برای تاب‌آوری و توسعه متوازن تبدیل کند. 📌 به بیان دیگر، مسأله تنها "تولید ثروت" نیست، بلکه "تولید اعتماد" است. اراک ظرفیت آن را دارد که هر دو را با هم پیش ببرد. @dohhol

چای می نوشیدم و یادش افتادم، اشک ریخت مادرم زل زد به من، گفتم چه چایش داغ بود!

شاعران را شب کند شاعر وگرنه روزها کاسب و علامـه و معمار و بنّا می‌شوند