وقتی از نگاه کسی می‌رنجی، بهترین وکیلم نمی‌تونه حقتو بگیره.

طنز تلخ: مردم برای اعتراض به خیابان می‌آیند، شبکه‌‌ی میدانی دشمن هدایت اعتراضات را به دست میگیرد، اغتشاش می‌شود، کسانی که به پزشکیان رای دادند رهایش می‌کنند، زیرلحاف قایم می‌شوند و باز، بسیجیِ مظلوم، برای حفظ همین دولتی که به اول تا آخرش نقد دارد به کف خیابان می‌آید. بعد از آن؟ در انتخابات بعدی آذری جهرمی دیگری پیدا میشود و به همین آدم‌هایی که مانع از فروپاشی دولت ضعیفشان شده‌اند برچسب «طالبان» میزند، تحقیرشان می‌کند و برای کاندید جناح فاسدشان رای جمع می‌کند. همان مراحلی که بعد از آبان نحس ۹۸ طی شد. کاش نان بی‌غیرتی و‌ بی‌دردی حناق می‌شد و در گلویتان گیر می‌کرد. #حسین_دارابی @hosein_darabi

سریال شش ماهه برای شما هم جذاب نیست؟

عجب دی ماهی هرچه کشتیم داریم درو می کنیم . فردا چه شود ؟! دغدغه های نازل همه را به دردسر می اندازد . باید تحمل کنیم همه ما باید جور بکشیم البته باعث و بانی این وضعیت بازهم رای می آورد ....

ولش کن یک بیت شعر عاشقانه تقدیم می کنم با طعم روز می سپارم کشور دل را به دستانت ولی خواهشاً مانند مسئولان ایرانی نباش😒

جمهوری اسلامی اگر آن حکومت ضدملی و پرت از دنیایی است که در رسانه‌ها معرفی می‌شود و اگر آقای خامنه‌ای آن پیرمرد لجوج و ضد توسعه‌ای است که در رسانه‌ها معرفی می‌شود، چرا همه جهان استکبار و استعمار بر علیه ایشان متحد شده‌اند؟ مگر آنها نمی‌گویند که آقای خامنه‌ای ایران را به ته دره هدایت کرده است، پس چرا گوشه‌ای ننشسته و از نابودی ایران لذت نمی‌برند؟ پس چرا این میزان عصبانی هستند و برای زمین زدن ایران از هیچ تلاشی (تحریم و جنگ و راه انداختن صدها شبکه ضدایرانی) دریغ نمی‌ورزند؟ کلید پاسخ در اینجاست که یا باید باور کنیم که اسرائیل و کانادا و آمریکا و انگلیس و آلمان و دیگران عاشق ایران هستند و تعصب‌شان روی ایران و ملت ایران بیشتر از سرزمین خودشان است و از ضعف و عقب راندن شدن ایران خشمگین هستند و یا اینکه واقعیت چیز دیگریست...

اگر می پرسی از حالم دقیقا مثل بیروت است لبم آواز می‌خواند دلم انبار باروت است!

این نوجوان بسیجی امشب در کوهدشت به قتل رسیده است. اما قاتل واقعی او در کنار نتانیاهو و ترامپ و مترسک پهلوی و تروریست‌های تجزیه طلب و انبوه زامبی‌های فراری بخشی از جامعه به اصطلاح فرهنگی داخلی است. قاتل او آن روزنامه‌نگار لمپن و بی‌سواد و لاشه‌خوار و تشنه قهرمان نامیده شدن است که از هر فرصتی برای به آشوب کشیدن ایران دریغ نمی‌کند. قاتل او آن تارزان پریشان‌گویی است که توهمات دُن‌کیشوتی خود را به اسم رمال و پیشگوی سیاسی به خورد جامعه می‌دهد. قاتل او آن استاد دانشگاه و سلبریتی رذلی است که با پول همین ملت گردن کلفت کرده و حالا از هر فرصتی برای خدمت به داعش و نتانیاهو و سایر کفتارهای منتظر ویران شدن ایران، فروگذار نیست. قاتل اصلی این نوجوان این جماعت هستند نه آن لاتی که تصور می‌کند با کشتن یک نوجوان همشهری خود، حکومت را ساقط کردن و توله‌ پهلوی را به کاخ سلطنتی خواهد نشاند.

دیشب حوالی ساعت ۸، در مسیر انتهای مخابرات تا دارایی، گروهی حدود ۲۰ نفر شروع به شعارهایی کردند. من از ماشین سرم را بیرون آوردم و با تمام وجود فریاد زدم: "مرگ بر اسرائیل!" بوق ماشین‌ها قطع شد و چند نفر همراهی کردند. آن جمع پراکنده شد. این جریان‌ها در سایه سکوت ما، خودسانسوری یا غفلت عمومی جسارت پیدا می‌کنند. سکوت نکنیم. #بیداری #مسئولیت_اجتماعی @dohhol

فریاد می‌زند مرگ بر دیکتاتور! پشت‌بندش شعار می‌دهد: این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده! از یک سوی #برای_آزادی شروین را می‌خواند و از دیگر سو در تقدیس دیکتاتوری پهلوی شعار می‌دهد! نمی‌دانم اصلا خبر دارد که رضاخان و محمدرضا شاه با کودتا سر کار آمدند یا نه! خیانت‌های خاندان پهلوی به ایران و وضعیت ساواک و الباقی ماجرا که بماند ...

امشب، ستاره‌ای بر تارک تاریخ و فرهنگ ما درخشیدن می‌گیرد؛ تولد حضرت علی(ع)، این مناسبت، تنها یک یادبود مذهبی نیست، که نماد اعلای پیوند نهاد خانواده با نهاد حکمرانی عادلانه است. علی(ع)، به مثابه «پدر» در گستره‌ای فراخ‌تر از خانه، به ما می‌آموزد که پدری موفق، تنها تامین‌کننده معیشت نیست؛ که تربیت‌کننده، عدالت‌گستر و امنیت‌آفرین در عرصه خصوصی و عمومی است. در تقارن معنادار این تولد با روز پدر، باید پرسید: الگوی پدری امروز ما چیست؟ علی(ع) به عنوان یک الگوی اجتماعی، سرمایه فرهنگی را در قالب دانش و اخلاق به فرزندانش منتقل کرد و سرمایه اجتماعی را با تاکید بر حقوق همسایه و یتیم تقویت نمود. او نشان داد که خانواده، نخستین نهاد جامعه‌پذیری است و پدر، نخستین معلم عدالت و مسئولیت‌پذیری اجتماعی. پس بیایید این مناسبت را بهانه‌ای برای بازخوانی نقش‌های اجتماعی قرار دهیم. پدری در اندیشه علی‌مرتضی(ع)، نقشی فرهنگ‌ساز است. او پدر یتیمان و پناه بی‌پناهان نیز بود. این، همان پیوند عمیق «خانواده» با «جامعه مدنی» است. امروز، احیای این الگو می‌تواند پاسخگوی بخشی از گسست‌های تربیتی و اخلاقی ما باشد. جشن بگیریم، اما جشنی که ما را به بازسازی این نقش‌های کلیدی در خانواده و در نهایت، در تمدن ایرانی-اسلامیمان فرامی‌خواند. این تولد، فقط یادبود گذشته نیست؛ نقشه راهی برای اکنون است. نامه ۳۱ نهج البلاغه برای آغاز خوب است این متن را با تب و سردرد نوشتم نتوانستم شب تولد مولایمان چیزی ننویسم انشالله در صورت بهبودی از نامه ۳۱ می نویسم .

تو کتاب ها از استعمار خونده بودیم ولی الان داریم میبینیم یه کشور مستقل که با انتخابات ریس جمهور داشته اومدن ریس جمهور رو کردن تو گونی بردن و میگن نفتش برای ماست و چون خب نفت هم پول داره کشورشون رو میچرخونیم😂