در شرایط کنونی که جامعه در سوگ از دست دادن رهبر خود به سر میبرد و تشییع جنازه به دلایل امنیتی به تعویق افتاده، فضای عاطفی غالب، اندوه، خشم و مطالبه عدالت است. تجمعات شبانه مردم در میادین، بیانگر نیاز جمعی به ابراز همدردی و التیام یک زخم ملی است. در چنین بستری، برگزاری کنسرت توسط فردی ناشناس، صرف نظر از نیات او، پدیده ای نابهنجار اجتماعی محسوب می شود. هر جامعه ای در هر لحظه دارای نوار عاطفی خاصی است. کنسرت به مثابه آیینی شادمانه، با هیجان مسلط سوگواری و خشم جمعی در تضاد آشکار است. این ناهماهنگی، به جای ایجاد سرخوشی، می تواند به دوراهی عاطفی منجر شود که در آن شرکت کنندگان بالقوه دچار تعارض روانی و طرد اجتماعی می گردند. ناشناس بودن یا غیر معرف بودن برگزارکننده نیز لایه دیگری از نگرانی می افزاید؛ در فرهنگ عمومی، شفافیت نماد مسئولیت پذیری است و پنهان کاری، به ویژه در زمانه حساسیت های امنیتی، به راحتی به حاشیه رانده شده و به «دسیسه» تعبیر میشود. هر آیین جمعی (خواه عزاداری، خواه جشن) زمانی کارکرد مثبت دارد که با حافظه عاطفی جامعه هماهنگ باشد. برگزاری کنسرت در این مقطع، فارغ از ارزش هنری آن، به مثابه «تهاجم به حریم مقدس سوگ» تلقی شده و وحدت عاطفی مردم را که برای عبور از بحران ضروری است، هدف می گیرد. به جای سرکوب یا بی تفاوتی، نهادهای فرهنگی باید به جای کنسرت، فضاهایی برای ابراز همدردی و گفتوگوی عمومی فراهم آورند تا التیام واقعی، نه با طرد احساسات، بلکه با پذیرش هوشمندانه آنها میسر شود. ✍سید محمد الحسینی

شورش دی ماه مقدمه حمله به ایران بود. هر چند در این واقعه عده‌ای از هموطنان ساده‌دل ما که شناخت چندانی از ماهیت و مناسبات تروریستی نظام سلطه ندارند جان خود را از دست دادند و تصور می‌کردند که در راه آزادی ایران پا به میدان گذاشته‌اند اما نمی‌دانستند که ناخواسته مشغول بازی در پازلی هستند که موساد و سیا برای نابودی ایران چیده‌ است. آنها نمی‌دانستند (و خیلی‌های درگیر که هیچوقت نخواهد دانست) که خانواده پهلوی و کارکنان شبکه‌های تروریستی فارسی‌زبان، نه اپوزسیون جمهوری اسلامی بلکه کارمندان فارسی‌زبان موساد هستند که هر کدام به طریقی و دلایلی برای بازی در پروژه ویرانی ایران تطمیع شده‌اند. جعل اعداد سی هزار و چهل هزار کشته دی ماه هم بخشی از پروژه موساد و سیا بود که از زبان مقامات اسرائیلی و خوک نارنجی تکرار می‌شد تا در فردای جنگ اگر ده‌ها هزار ایرانی کشته شد راحت بگویند که «آزادی هزینه دارد» و حکومت ایران در دو شب ده‌ها هزار نفر را کشته است. البته این بدیهیات از همان روز فراخوان پهلوی به عینه روشن بود و کسی که توان و وسعت دیدی بیشتر از نوک دماغ‌اش داشت از ابتدا این روزها را مشاهده می‌کرد.. @dohhol

شهدای امروز، از بسیاری جهات مظلوم‌تر از شهدای هشت سال دفاع مقدس هستند. چراکه در این سال‌ها، نه فقط در میدان نبرد، بلکه بارها در پشت صحنه‌های رسانه‌ای نیز هدف ترور قرار گرفته‌اند؛ هم از سوی دشمنان بیرونی ایران، و هم از طریق تخریب‌هایی که در فضای مجازی و رسانه‌های معاند علیه آنان انجام شد. سردارانی همچون حاجی‌زاده، تنگسیری، سلامی، کاظمی، پاکپور، سلیمانی و دیگر فرماندهان، از دو سو در آتش بودند: از یک سو، هدف هجمه‌های بی‌امان شبکه‌های اسرائیلی و آمریکایی؛ از سوی دیگر، در کوچه و دانشگاه، ناسزاهای زشت و شعارهای توهین‌آمیزِ «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی» را از زبان برخی فارسی‌زبانان بشنوند. و در اوج این همه هجمه، جان خود را فدای دفاع از این سرزمین کردند. به راستی، نظامیانی که امروز در راه این خاک جان می‌دهند، سزاوارترین عنوانِ «مظلوم‌ترین شهدای تاریخ این سرزمین» هستند. @dohhol

گاهی با خودم میگم چقدر خوبه که این دنیا ابدی نیست وگرنه تحمل بعضی نفاق‌ها میسر نیست.

وقتی آیت‌الله خامنه‌ای از «قله» سخن می‌گفت. وقتی از توسعه و پیشرفت کشور سخن می‌گفت. وقتی از دشمن در کمین سخن می‌گفت. وقتی از لزوم جنگیدن در سوریه به جای جنگیدن در کرمانشاه و تهران سخن می‌گفت. وقتی از تفاوت «تورم» و «عقب‌ماندگی» سخن می‌گفت، اذهان استعمار زده و نوک دماغ‌بین شروع به تمسخر می‌کردند، اما گذر زمان بسیاری چیزها را روشن خواهد کرد... @dohhol

فرزندانتان را به جای اینکه صبح تا شب کلاس تست‌زنی بفرستید و از آنها ربات بی‌روح تست‌زن بسازید. فرزندنتان را به جای اینکه صبح تا شب کلاس زبان انگلیسی و امریکایی و فرانسوی بفرستید. فرزندانتان را به جای اینکه صبح تا شب پای رسانه‌های اسرائیلی بنشانید... به جای آنها شاهنامه و تاریخ و ادبیات و فلسفه و اندیشیدن یاد بدهید تا کمی غرور و عزت نفس داشته باشند تا چکمه لیس هر جنایتکاری نشوند، تا در رویای زندگی به جای گوسفندان سوییس و امریکا رشد نکنند، تا از دیدن تصاویر فرودگاه و ورزشگاه و توالت‌های غرب به وجد نیایند و در آخر اینکه به خاطر چندغاز پول بی‌ارزش پول و وطن و همه چیز خود را نفروشند. @dohhol

🟣 این کلیپ کوتاه و عبرت انگیز را ببینید 🔸امام شهید بابت یک انتقاد کاملا درست ، خصوصی اما در زمان نابجا وظیفه خود میداند عذرخواهی کند ✅ برخی از ما هم 🔸با کلی انتقاد بجا و نابجا 🔸 همراه با هتاکی و بی اخلاقی 🔸در فضای عمومی و رسانه ای 🔸 در زمان نابجا ادعای ولایت مداری داریم 😢 @dohhol

معمولا وقتی فرمانده ارتش پاکستان به ایران می آید ، توصیه به امضای توافق ترامپ می کند نه مذاکره البته این برداشت من است شاید غلط باشه ...

🔸همزمان با گرامیداشت هفته جمعیت و روز جهانی خانواده برگزار می گردد: 🔻کارگاه مجازی با موضوع: خانواده؛ فرزندآوری و نشاط اجتماعی 🔷با حضور دکتر سیدمحمد الحسینی دکتری جامعه شناسی 🔸مجری برنامه: زینب احمدی 🕑 زمان: شنبه ۲ خرداد ساعت ۱۱ صبح لینک ورود به کارگاه: https://www.roytab.ir/w/d/1719 عضویت در شهر دانشجو:👇👇 Www.studentcity.ir

#باز_نشر به بهانه شهادت امام باقر علیه السلام ✍سید محمد الحسینی از منظر جامعه‌شناختی، شهادت امام محمد باقر(ع) (در سال ۱۱۴ ه.ق) تنها یک تراژدی شخصی نبود، بلکه نمادی بارز از: ۱.تضاد گفتمانی: تقابل گفتمان مبتنی بر مشروعیت دینی و علم (که امام باقر نمایندگی می‌کرد) با گفتمان قدرت سیاسیِ مبتنی بر زور و سلطه (خلافت اموی به ویژه هشام بن عبدالملک). امام با تأسیس حلقه‌های گسترده علمی و تربیت شاگردان برجسته، مرجعیت دینیِ مستقل از حکومت را تقویت می‌کرد که برای خلافت تهدید محسوب می‌شد. ۲.حفظ نظم مسلط: نظام اموی، با تکیه بر اشرافیت قبیله‌ای و سرکوب مخالفان، در پی حفظ وضعیت موجودِ قدرت بود. فعالیت‌های علمی-اجتماعی امام باقر که به تبیین معارف اصیل اسلامی و نقد وضعیت حاکم می‌پرداخت، این نظم را به چالش می‌کشید. شهادت ایشان تلاشی برای خاموش کردن صدای انتقادی و جلوگیری از بیداری اجتماعی بود. ۳.سرکوب کنش جمعی: امام باقر(ع) نه تنها یک عالم منفرد، که محور شکل‌گیری شبکه اجتماعیِ جدیدی از شیعیان و طالبان علم بود. شهادت ایشان تلاشی برای مهار این شبکه نوپای اجتماعی و جلوگیری از تبدیل آن به یک نیروی سازمان‌یافته تر بود. ۴.بحران مشروعیت: اقدام حکومت به شهادت چهره‌ای به شدت محترم و غیرسیاسی‌گرا (در نگاه ظاهری)، بحران مشروعیت عمیق امویان را آشکارتر کرد. این عمل، خشونت ذاتیِ نظام در برخورد با هرگونه نفوذ معنویِ مستقل را عیان ساخت و به افزایش فاصله روانی-اجتماعی مردم از حکومت انجامید. در یک کلام:شهادت امام باقر(ع) را می‌توان واکنش ساختار قدرتِ در حال زوال به نفوذ فزاینده گفتمانِ بدیلِ مبتنی بر دانش و اخلاق دانست که پایه‌های مشروعیت آن را مستقیماً مورد هدف قرار می‌داد. این واقعه، خشونت را به عنوان ابزار حفظ نظام مسلط در برابر کنشِ معناسازِ مخالف، برجسته می‌کند. @dohhol

اینترنشنال رو ول کنید روزنامه های داخلی رو بچسبید !

"حکیمی را پرسیدند: چندین درخت نامور که خدای _عز و جل _ آفریده است و برومند، هیچ یکی را آزاد نخوانند مگر سرو را که ثمره‌ای ندارد، گویی در این، چه حکمت است. گفت: هر یکی را دخلی معین است، به وقتی معلوم. گاهی به وجود آن تازه‌اند و گاهی به عدم آن پژمریده، و سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوش است، و این است صفت آزادگان" گلستان - سعدی