گیرم که حرام است لبی تر کنم از تو پیشِ نظرت تشنه بمیرم چه؟ حلال‌ است؟!

ماکان کجاست؟

لااقل مجلس رو در ایام تشييع باز کنید، زائرانی که از شهرهای دیگه میان برن اونجا اسکان پیدا کنن و استراحت کنن😒

https://telewebion.ir/live/aftab?e=0x16c59ab0 موانع تفکر در کودکان #شب_علم @dohhol

عدالت از تقسیم ثروت آغاز نمی‌شود؛ از توزیع امکان آغاز می‌شود #معماری_آینده_ایران بیشتر نظریه‌های اقتصادی و سیاسی، عدالت را از پایان مسیر آغاز می‌کنند؛ جایی که ثروت تولید شده و اکنون باید درباره نحوه تقسیم آن تصمیم گرفت. گروهی بر آزادی بازار تأکید می‌کنند و گروهی بر مداخله دولت؛ یکی از برابری فرصت سخن می‌گوید و دیگری از برابری نتیجه. اما پرسشی که کمتر مطرح شده این است که چرا عدالت باید همیشه در پایان راه جست‌وجو شود؟ مسئله اصلی این است که ما عدالت را به «تقسیم» فروکاسته‌ایم، نه به «امکان». قرآن کریم هنگامی که از قسط سخن می‌گوید، جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که مردم خود به اقامه عدالت برخیزند؛ یعنی ساختارهای جامعه به گونه‌ای باشد که انسان بتواند استعدادهای الهی‌اش را شکوفا کند. عدالت، تنها آن نیست که پس از تولید، سهم هر کس را مشخص کنیم؛ عدالت آن است که پیش از آغاز رقابت، امکان شکوفایی استعدادها و خلق ثروت را برای همگان فراهم آوریم. اگر ما بخواهیم یک نظام اقتصاد مردمی را در تمدن نوین اسلامی معماری کنیم، نقطه عزیمت ما نه توزیع پول، نه پرداخت یارانه، نه گسترش دیوان‌سالاری و نه حتی افزایش مالیات از ثروتمندان است. نقطه عزیمت، فراهم کردن ابزار و امکان کار، تولید، ابتکار و مالکیت برای همه مردم است. جامعه‌ای که گروهی در آن با دسترسی انحصاری به سرمایه، اعتبار، اطلاعات، فناوری یا مجوزها وارد میدان می‌شوند و دیگران تنها نظاره‌گرند، هر اندازه هم که در پایان مسیر به بازتوزیع ثروت بپردازد، هنوز به عدالت نزدیک نشده است. عدالت، پیش از آنکه یک سیاست اقتصادی باشد، یک اصل در معماری جامعه است. همان‌گونه که معمار، پیش از ساخت بنا، جای ستون‌ها را تعیین می‌کند، حکمرانی نیز باید پیش از شکل‌گیری نابرابری، مسیرهای خلق ثروت را عادلانه طراحی کند. اگر ستون‌ها کج بنا شوند، هیچ تزئینی نمی‌تواند ساختمان را استوار کند؛ و اگر امکان‌ها ناعادلانه توزیع شوند، هیچ نظام بازتوزیعی قادر نخواهد بود همه شکاف‌ها را ترمیم کند. وجه تمایز تمدن نوین اسلامی با دو تجربه بزرگ جهان معاصر همین است. سرمایه‌داری، امکان خلق ثروت را در عمل به سود تمرکز سرمایه سازمان داد و سپس وعده داد که ثروت از بالا به پایین سرازیر خواهد شد. سوسیالیسم، پس از تمرکز ابزار تولید در دست دولت، کوشید نتایج را برابر کند، اما خلاقیت و آزادی را فرسود. هر دو، عدالت را در پایان مسیر جستند؛ یکی با بازار و دیگری با دولت. راه سوم، راه اسلام است؛ جامعه‌ای که در آن، عدالت از معماری امکان آغاز می‌شود. هرگاه ابزار تولید، اعتبار، دانش، فناوری و فرصت‌های اقتصادی به گونه‌ای سامان یابند که هر انسان مستعد بتواند وارد میدان خلق ثروت شود، عدالت دیگر یک هزینه تحمیلی بر اقتصاد نخواهد بود؛ بلکه به موتور پیشرفت تبدیل خواهد شد. در چنین جامعه‌ای، رشد اقتصادی و عدالت در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند، بلکه یکدیگر را تقویت می‌کنند. معیار سنجش هر سیاستی باید این باشد که آیا این تصمیم، امکان خلق ثروت را برای آحاد مردم گسترش می‌دهد یا آن را در اختیار گروهی محدود متمرکز می‌کند؟ ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

هنوز دیده به دیدارت آرزومند است

ای رئوف همیشه خوب ، سلام پیش تو میشود دلم آرام شد زیارت همیشه نیمه تمام هرکه رویت ندید،شد ناکام کاش قلب مرا تکان بدهی دیگر این بار رخ نشان بدهی

تپش قلب گرفتم، به گمانم که کسی... بی‌خبر از دلِ من عطر شما‌ را زده‌ است! @dohhol

عنوان هیئت مذاکره کننده ایرانی کلمه «انتقام» را کم داشت × هیئت مذاکره کننده میناب ۱۶۸ ✓ هیئت مذاکره کننده انتقام میناب ۱۶۸ فرق است بین پاسداشت شهدا و گرفتن انتقام آنان مذاکرات تا تشییع آقای شهید ایران به تعویق افتاد گویی بدن مطهر ایشان نیز به مذاکرات خوش بین نیست

سلام بر هر کسی که خدا مقدر کرده است نوشته مرا بخواند عزای انتقام شهید نمی‌رود، می‌ماند ‌‌... برای کسی «بدرقه» می‌گیرند که بخواهد برود. رهبر شهید نرفته که برایش «بدرقه» بگیریم. شهید #منتقم می‌خواهد. مردم نمی‌گویم عزاداری نکنید! مگر می‌شود شهید گریه کن نداشته باشد؟ اما عزاداری «بدرقه» نه، عزاداری «قصاص و انتقام» نگویند ترامپ و نتانیاهو بند کفش امام شهید هم نمی‌شوند!! قصاص جبران ارزش فرد رفته با قصاص قاتل نیست که بخواهید ارزش قاتل را با مقتول مقایسه کنید. مگر امام حسن مجتبی که ابن‌ملجم را قصاص کرد، لحظه‌ای از نبود ستون هدایتی به نام علی (علیه السلام) جبران شد؟ قصاص برای زندگی مانده هاست نه جبران رفته ها! [به حکم قرآن قصاص برای زندگی است] 🔺 مردم هر نمادی با خودتان به تشییع می‌آورید از رنگ و نوشته و شعار و پوشش و..... بوی « #قصاص و #انتقام » بدهد! عزاداری منتقم یعنی زینبی که از گودال بر سرزنان و عزادار بیرون می‌آید تا کاخ یزید را بر سرش خراب کند که هیچ، اصلاً بساط حسین کُشی را از عالم جمع کند. و دیدید که دیگر بعد از کربلا کسی جرأت نکرد بر سر امامان بعدی کربلای دیگری بیاورد. مردم برای حفظ امامان بعدی انقلاب بیایید نه برای « بدرقه » امام قبلی. امام قبلی اصلاً نرفته که بدرقه‌ای بخواهد. راهش عزای «قصاص و انتقام» است نه عزای غم زده ها. بگذارید جهانیان ببینند رهبری شهید شد با میلیون ها #خون‌_خواه نه میلیون ها عزادار! ۱۲ تیر ۱۴۰۵ شیخ اسماعیل رمضانی

ادای احترام هیئت‌های خارجی به پیکر مطهر پیشوای مقاومت زمانی معنا پیدا می‌کند که با محکومیت اعمال وحشیانه و تجاوزکارانه مستکبران همراه باشد.

‌ ♨️ این یک نبرد سرنوشت‌ساز است؛یک حسین از تبار زهرا در برابر یک یزید از تبار هندجگرخوار یادداشت شخصی شهید دکتر مصباح‌الهدی باقری داماد رهبر شهید انقلاب اسلامی در میانه جنگ ۱۲ روزه بسمه‌تعالی من المؤمنین رجال صدقوا ماعاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا در هفتمین روز از جنگ اسرائیل و ایران، به نقاط جالبی از امید و ناامیدی برمی‌خوریم. رژیم با همه قدرتهای پشتیبان و حامی‌اش، تیم قوی و سهمگینی را شکل داده و البته از این طرف، ایران با همه دارایی‌های شرافتمندانه بومی که به‌دست جوانان خودش تولید و ابداع کرده، یک نبرد تاریخی را رقم می‌زنند. این نبرد، کاملاً سرنوشت‌ساز و در نقطه عطف قرار دارد بی‌تردید و بلاشک... نبردی که یک طرف همه ظرف استقلال‌خواهی و زیر بار سلطه نرفتن و گوش به حرف زور ندادن و مقاومت تا پای جان را به معرکه آورده و دیگری همه حقارت و بزدلی خود را در قالب خدعه و مظلوم‌کشی و ناجوانمردی و بی‌قیدی تصویر کرده و در روز روشن جلوی چشم جهانیان نمایش می‌دهد. یک نبرد حیثیتی... آن هم از جنس عاشورایی باز هم یک حسین از تبار زهرا و یک یزید از تبار هند جگرخوار و مثل اینکه این نبرد بایستی در هر تقابل حق و باطلی خود را نشان دهد و بی آن، همه چیز بی‌فایده است. یعنی آن فایده تمام و کمالِ همه‌ی حق در برابر همه‌ی باطل را ندارد.