من پذیرفتم، گذشتم و فراموش کردم، زندگی جدیدمو شروع کردم اما دروغ چرا، گه گاهی ته دلم حسرتشو می‌خورم که اگه می‌شد اگه می‌خواستی، چی می‌شد.

❤️‍🩹:))

اگر زیادی آدم بسازی باشید دیگران به چیزهایی که برایتان مهم هستند کمتر اهمیت می‌دهند؛ چون می‌دانند در نهایت قرار است کوتاه بیایید.

‏من عاشق آدمایی‌ام که محبت و علاقشون و با کارای کوچیک مدام نشون می‌دن. اونایی که فیلم و استاپ میکنن تا توام بیای، خوراکی مورد علاقتو می‌خرن، درو واست نگه می‌دارن، تاریخ تولدت یادشونه و تبریک می‌گن، رندوم حالتو می‌پرسن، منتظر می‌مونن بند کفشتو ببندی و تو هر موقعیتی حواسشون بهت هست. اینا واقعی‌ان، واقعی.

ناامید می‌شی عزیزم؛ چون می‌فهمی فراسوی باور تو، واقعیتی وجود داشته که همواره انکارش می‌‌کردی.

❤️‍🩹

تو دنیای منی اما ؛ به دنیا اعتمادی نیست ...❤️‍🩹

یه دیالوگی بود که میگفت: ‌ «تو از ظرف بیسکوئیت همیشه اون تیکه که شکسته رو برمیداری، چون فکر میکنی لیاقت خوبشو نداری»‌ و ما چقدر نرفتیم، نخوردیم، نپوشیدیم و آدما رو پس زدیم، چون هیچکس نبود که بهمون حس کافی بودن بده، هیچوقت حس نکردیم لیاقت داریم :)

دردی که تحمل میکنی موقتی است اما عظمتی که بدست می‌آوری، همیشگی خواهد بود.

حس میکنم دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی، هیچ اتفاقی نمیتونه روم تاثیر بذاره. دیگه خیلی راحت همه چیو قبول میکنم و ازش میگذرم و آخرش میگم "زندگی همینه دیگه".

کارل یونگ میگه هیچ آگاه شدنی بدون رنج نیست ... رنج که نباید تو را غمگین کند، رنج قرار است تلنگری باشد که بفهمی زندگی‌ات نیاز به تغییر دارد. آدم وقتی هوشیار می‌شود که زخم بردارد، مگذار رنج درمانده ات کند؛ رنج را تحمل نکن، آن را درک کن.

‏انقدر روابط ناامن و موقتی و سطحی شده که هیچوقت نباید از چند ماه قبل واسه تولد کسی برنامه ریزی کنی یارو اصن ممکنه خیلی رندوم یهو بره.