آره خب، قربانی بودن آسون‌تره دوست عزیز.

ماه و خورشید از آغاز وصف نادرستی بود، چرا که آن دو هیچگاه نمیتواند یکدیگر را لمس کنند و کنار هم در آسمان بدرخشند‌‌.. یکی روز را سامان میدهد و یکی شب را آذین می بندد، مگر به وقت خسوف یا کسوف‌ که‌ آسمان‌ شور و حالی‌ غمزده‌ به خود میگیرد.. ، مشکل از ما نبود؛ حرارت خورشید در کنار قلب یخ زده ی ماه نتوانست هم دمایی کند، سپس آن آتش جان، قلب ماه را اَفروخت و خاکستر ها را به ستاره بدل کرد و برای همین بود که فرزندان دلباخته ی آنان ستاره ها شدند.

به سمت پل میروم اگر در راه یک غذای خوشمزه به دستم رسید، برمیگردم.

یه استیکرم نداریم بفرستیم

از آن ها که غمگین‌اند بپرسید شب ، چند ساعت است؟

حتی اگر پایان نزدیک باشد،من باز هم پرده را کنار می‌زنم تا نور صبح، راهی برای ورود داشته باشد.

1:23✨.

با ذهنتون آدمارو دوست نداشته باشید.