و گفت ذکر سه وجه است: ذکری به زبان و دل از آن غافل و این ذکر عادت بود ذکری‌ست به زبان و دل حاضر، این ذکر طلب ثواب بود و ذکری‌ست که دل را به ذکر گرداند و زبان را گنگ کند، قدر این ذکر کس نداند جز خدای تعالی. #عطار_تذکرة‌الاولیاء @dorde_dard

باز از پی خرابی ما از چه می‌رسد سیلی که صد ره آمد و ما را خراب دید؟!؟! #مجمر_اصفهانی @dorde_dard

✍️ خاطره‌ای از مرحوم علامه جعفری 🔹ایشان می‌گفتند: برخي از جامعه شناسان برتر دنيا در دانمارک جمع شده بودند تا پيرامون موضوع مهمي به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع اين بود: «ارزش واقعي انسان به چيست؟». برای سنجش ارزش بسياري از موجودات، معيار خاصي داريم. مثلا معيار ارزش طلا به وزن و عيار آن است. 🔹هر کدام از جامعه‌شناسان، سخناني گفته و معيارهاي خاصي ارايه دادند. هنگامي که نوبت به بنده رسيد، گفتم: اگر مي‌خواهيد بدانيد يک انسان چقدر ارزش دارد، ببينيد به چه چيزي علاقه دارد و به چه چيزي عشق می‌ورزد. 🔹کسي که عشقش يک آپارتمان دو طبقه است، در واقع ارزشش به مقدار همان آپارتمان است. کسي که عشقش ماشينش است، ارزشش به همان ميزان است. اما کسي که عشقش خدای متعال است، ارزشش به اندازه خداست. 🔹علامه فرمودند: من اين مطلب را گفتم و پايين آمدم. وقتي جامعه شناسان سخنان من را شنيدند، براي چند دقيقه روی پای خود ايستادند و کف زدند. 🔹هنگامي که تشويق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزيزان، اين کلام از من نبود، بلکه از شخصي به نام علی (عليه‌السلام) است. آن حضرت در نهج‌البلاغه مي فرمايند: «قِيمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا يُحْسِنُهُ»؛ «ارزش هر انساني به اندازه چيزی است که دوست می‌دارد (آن را خوب می‌داند)». 🔹وقتي اين کلام را گفتم، دوباره به نشانه احترام به وجود مقدس اميرالمؤمنين علي (عليه‌السلام) از جا بلند شدند. @dorde_dard

شبی به شوق شبیخونت، پر از ستاره شدم تا صبح سحر نیامد و شب بود و, من و تهاجم بیداری #فاطمه_مظفری @dorde_dard

تابیده خوشه‌های نگاهت به صبح من ای آفتاب! خنده‌ی مستانه‌ات به‌خیر انگورهای صبح سعادت رسیده‌اند ای من! شراب هرشبِ دیوانه‌ات به‌خیر! شعر و عکس #فاطمه_مظفری @dorde_dard

نی‌نامه‌ها از نینوا گفتند تا شام بر نی سر اولاد ختم المرسلین است منزل به منزل وحی را در بند بردند همپای خیل کاروان، روح الامین است #فاطمه_مظفری #کربلا_شام @dorde_dard

دلم در عاشقی آواره شد آواره تر بادا تنم از بیدلی بیچاره شد بیچاره تر بادا به تاراج عزیزان زلف تو عیارییی دارد به خونریز غریبان چشم تو عیاره تر بادا رخت تازه ست و بهر مردن خود تازه تر خواهم دلت خاره ست و بهر کشتن من خاره تر بادا گر ای زهد، دعای خیر می گویی مرا این گو که آن آواره از کوی بتان آواره تر بادا همه گویند کز خونخواریش خلقی به جان آمد من این گویم که بهر جان من خونخواره تر بادا دل من پاره گشت از غم نه زانگونه که به گردد وگر جانان بدین شاد است، یارب، پاره تر بادا چو باتر دامنی خو کرد خسرو با دو چشم تر به آب چشم پاکان دامنش همواره تر بادا #امیرخسرو_دهلوی @dorde_dard

آواره‌تر بادا بیچاره‌تر بادا . . .

پریشان است از بی‌التفاتی‌، سبحهٔ الفت . . . #بیدل_دهلوی @dorde_dard