هزار بار قسم خورده‌ام که نام تو را به‌لب نیاورم اما قسم به‌ نامِ تو بود . . . #میرزا_فصیحی_هراتی @dorde_dard

دل سوخت تمام از غم و آهی نکشیدیم آتش چو برافروخته شد دود ندارد #فرید_کاتب @dorde_dard

عاقبت دل ز غم عشق تو خون خواهد شد وآن دل خون‌شده از دیده برون خواهد شد #همایون_کرمانی @dorde_dard

#ازگیل_جنگلی #dore_danrd

چون خیالی رسید سه بار بگو: خیال برو اگر نرفت، پس تو برو . . . #شمس_تبریزی @dorde_dard

به قول حضرت سعدی: من می‌روم او نمی‌گذارد😄🤦‍♀

من به مهمانی دنیا رفتم من به دشت اندوه من به باغِ عرفان من به ایوانِ چراغانیِ دانش رفتم و صدایم درِ هیچ‌کس را نگشود دلِ من در پیِ چیزی‌ست نمی‌دانم چیست!! #سهراب_سپهری @dorde_dard

لرزید برگ و فرصت ماندن نمانده بود بدرود گفت سردی دست درخت را . . . شعر و عکس #فاطمه_مظفری @dorde_dard

همیشه رد شدی از من که پا نگیرد عشق به جان جاده قسم من هنوووز در راهم . . . شعروعکس #فاطمه_مظفری @dorde_darx

خوشیِ بی من و تو شیخ ما گفت: امشب ابراهیم می‌خوانده است: "من بودم و او و او و من، اینْت خوشی!" شیخ گفت: این چنین سه چهار تن بُوَد این ناخوشی بوَد، این چنین باید گفت: "من بودم او و او من و اینْت خوشی!" (اسرار التوحید، جلد اول، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۳۳۰) هم‌کناریِ «من و او» خوشی‌ ناب نیست. هنوز تفرقه هست و جدایی. ابوسعید ابوالخیر این خوشی را که «من باشم و او» نمی‌پذیرد. سودای‌ خوشیِ دیگری دارد. خوشی‌ِ دلخواه و خالص در نظر او وقتی است که من و تویی در کار نباشد. من و اویی در میان نباشد. من، او باشم و او من. تفرقه نباشد، و تجربه، تجربهٔ یگانگی باشد. وقتی آدمی با آدمی بنشیند، در ظاهر دوگانه و سه‌گانه، اما آگاه از یگانگی جان‌ها. باخبر از نوری واحد که در دو چراغ فروزان است. چراغ من و چراغ تو. مولانا نیز خوشی را در چنین هم‌نشینی و معاشرتی می‌دید. دیدار دو تن، وقتی به یگانگی خویش‌ نظر ندارند، خوشی نیست. دیداری خوش و فرخنده است که دو تن آگاه شوند که یک جان‌اند در دو بدن. خوشی‌ در جمع شدنِ من و تو، بی من و تو است: خُنُک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو به دو نقش و به دو صورت، به یکی جان من و تو من و تو بی من و تو جمع شویم از سرِ ذوق خوش و فارغ ز خُرافاتِ پریشانْ من و تو (کلیات شمس، غزلِ ۲۲۱۴) در اصل یکی بُده‌ست جانِ من و تو پیدای من و تو و نهانِ من و تو خامی باشد که گویی: «آنِ من و تو» برخاست من و تو از میانِ من و تو (همان، رباعیِ ۱۵۳۴) در اصل یکی بُده‌ست جانِ من و تو پیدای من و تو و نهانِ من و تو خود از پیِ فهم گفتم: «آنِ من و تو» چون نیست من و تو در میانِ من و تو (همان، رباعی ۱۵۳۵) #صدیق_قطبی @dorde_dard