تو را ز خویش جدا می‌کنند درد اینجاست! _ابتهاج

_

ما اشتباه می کردیم زندگی آنقدر ها هم دور نبود! _زندگی‌در‌همین‌نزدیکیست!

سایه‌خوانی | قسمت اول _بود که بار دگر بشنوم صدای تو را؟ ببینم آن رخ زیبای دل‌گشای تو را؟ بگیرم آن سر زلف و به روی دیده نهم ببوسم آن سر و چشمان دل‌ربای تو را... [به پایداری یک عشق سر بلند] _سایه با زبان عاشقانه اش، نه فقط از فراق می گوید، بلکه امید پنهان در دلِ انتظار را به تصویر می کشد

_

چای میریزم ولی تنها خیالت با من است طعم قندان لب و چشم زلالت با من است حس و حالم را گرفته شعری از حافظ، عجیب واژه واژه معنی هر شعر و فالت با من است ..‌.! _زندگی‌در‌همین‌نزدیکیست!

_

سایه‌خوانی | قسمت دوم دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه ی ایام دل آدمیان است دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت این دشت که پامال سواران خزان است روزی که بجنبد نفس باد بهاری بینی که گل و سبزه کران تا به کران است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردی است در این سینه که همزاد جهان است از داد و وداد آنهمه گفتند و نکردند یا رب ! چــِـقدر فاصله ی دست و زبان است خون می رود از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می کنم افشردن جان است _این شعر، فریاد خاموش نسلی‌ست که در هیاهوی تاریخ، دل به امید بسته و زخم از بی‌عدالتی خورده. سایه، با واژه‌هایی سنگین و صبور، از دردی می‌گوید که نه تازه است و نه پایان‌پذیر [دردی همزاد جهان].

_وقتی واژه‌ها از درد لبریز می‌شوند، شعر متولد می‌شود

_

برخيز دلا که دل به دلدار دهيم جان را به جمال آن خريدار دهيم اين جان و دل و ديده پی ديدن اوست جان و دل و ديده را به ديدار دهيم - ابتهاج