از پـا در آمدیم و نیامد به دست یار پشتِ امید، بر سرِ این آرزو شکست _هوشنگ ابتهاج از ۱۴۰۵/۲/۱۱

_در این شهر، هر ساختمان افسانه‌ای‌ست ناتمام، هر خانه روایتی‌ست پنهان در چینِ پرده‌ها، و هر چراغ، قطره‌ای‌ست از اشکِ فرو‌ریخته بر گونه‌ی شب…

_و ا‌و الفبای عشق می آموزد، زیستن را می آموزد، بر دیوار آرزو، نوشتن را می آموزد، و در هر کلمه، نوری از امید می‌پاشد، و در هر نگاه، جهانی از جنس رویاها می‌سازد، او راهنمای دل‌های خسته است، که در تاریکی، چراغ راه می‌شود، و در سکوت، ترانه‌ای بی‌کلام می‌سراید. روزت خجسته!

تو در من زنده‌ای و من در تو ، ما هرگز نمی‌میریم... _هوشنگ ابتهاج

_ای شب از رویای تو رنگین شده... 🎙جناب قربانی 🎵 عاشقانه

آرزومند را غم جان نیست. _ هوشنگ ابتهاج

از آغاز عالم تو را دوست دارم... 🎙 جناب قربانی 🎵دوستت دارم

_

_

تو از هزاره های دور آمدي در اين درازنای خون فشان به هرقدم نشان نقش پای توست. در اين درشت‌نای ديو لاخ زهر طرف طنين گامهاي ره گشاي توست. بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام به خون‌نوشته، نامهٔ وفای توست. به گوش بيستون هنوز صدای تيشه‌های توست. چه تازيانه‌ها كه با تن تو تاب عشق آزمود چه دارها كه از تو گشت سربلند زهی كه كوه قامت بلند عشق كه استوار ماند در هجوم هر گزند.. _هوشنگ ابتهاج

_

_جانم که نه ، جهانم، درد که نه درد به درد طنیده است، نشان که نه تندیسِ اقبال سیه منم.