بعضی غم‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که واژه‌ها در برابرشان کوچک می‌شوند. تنها می‌توان ایستاد، به دوردست نگاه کرد، و اندوه سرزمینی را تماشا کرد که این روزها زخمی بر دل دارد. برای جنوب، برای مردمانش، برای دل‌های نگران، برای چشم‌هایی که این روزها بیش از همیشه در انتظار آرامش‌اند، و برای ایران؛ که رنج هر گوشه‌اش در تمام تنش می‌پیچد. سکوت... شاید این بار از هر جمله‌ای رساتر باشد.

"اگر ایران به جز ویران سرا نیست، من این ویران سرا را دوست دارم.

_

در این زمانه ، زیستن هنر است و مردن برای وطن شاهکار.

_

_

_درین هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است که بوی عود دل ماست در مشام شما