روحی اسیرِ سایه‌ی سنگینِ ماه‌گرفتگی. جایی که نور هم در تاریکیِ مطلق گم میشود! ماه گرفت و من در این سیاهیِ بی‌پایان فقط صدایِ نفس‌هایم را می‌شنوم. سایه‌ها مثل دست‌های سرد که هر ذره‌ی امید را می‌گیرن! و من در این شبِ بی‌ستاره، تنها مانده‌ام...