eitaa logo
روایت حقیقت اقتصاد ایران
9.4هزار دنبال‌کننده
148 عکس
128 ویدیو
5 فایل
جریان رسانه‌ای آگاهانه و حقیقت‌طلبانه برای مقابله با تحریف‌ها؛ ‌ آیدی پشتیبان: @econofact
مشاهده در ایتا
دانلود
کسی خبر داره دیروز تو آمریکا چی شده ؟!😳😁 @econo_fact
روایت حقیقت اقتصاد ایران
کسی خبر داره دیروز تو آمریکا چی شده ؟!😳😁 #جبهه_مردمی_روایت_حقیقت @econo_fact
فرودگاه‌های آمریکا در آستانه انفجار ظرفیت! 🔹 تصاویر شبکه CNN از ازدحام بی‌سابقه در فرودگاه‌های آمریکا؛ بسیاری از فرودگاه‌ها به مرز تکمیل ظرفیت رسیده‌اند و دیگر نه گیت خالی دارند و نه فضای کافی برای این حجم از هواپیماها! 🔹 مجری CNN: «بسیاری از فرودگاه‌ها در حال رسیدن به حداکثر ظرفیت خود هستند؛ دیگر گیت خالی و فضای کافی برای این تعداد هواپیما وجود ندارد.» 🔻 @setadresane 🔻
8.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
جمله درستی است: مردم ایران می‌خواهند زندگی‌ کنند. زندگی ای که در آن : ۱. عزت و غرورشان پایمال دشمن خارجی نشود. ۲. تحقق اوامر امام جامعه توسط کارگزاران و خواص محور تصمیم گیری ها باشد. ۳. اقتصاد از دست سرمایه داران و جریانات الیگارشی خارج و مردمی سازی به معنای واقعی محقق شود. ۴. به حقوق حقه شان مثل انرژی هسته ای به چشم یک کالای قابل معامله نگاه نشود. ۵. عدالت رعایت و فاصله طبقاتی از بین برود. ۶. کارگزاران خائن و منافقینی که کشور را سال ها اسیر تله مذاکره و فتنه و اختلاف داخلی کردند، به دست عدالت مجازات شوند. ۷. تکلیف عوام فریبانی که خود را نماینده اکثریت مردم می‌دانند و اجازه توهین به ملت مبعوث را به خود میدهند، روشن شود. ۸. خونخواهی رهبرشهید به اسم مصلحت و تدبیر به امری نمادین تبدیل نشود. و ........ آری آقای ابطحی، مردم شریف ایران زندگی با ذلت زیر سایه خوکان کثیفی چون ترامپ قمارباز را نمی‌خواهند. آن زندگی که در ذهن شما و امثال شماست با زندگی مدنظر یک ایرانی مسلمان، شریف و نجیب تفاوت دارد. جای اکثریت مردم احساس تکلیف نکنید. @econo_fact
فکر میکنید اظهار نظرهای بنزینی اخیر سقاب اصفهانی را فقط بپای دولت پزشکیان مینویسند؟ متن فوق بصورت گسترده در غالب صفحات اینستاگرام و تلگرام در حال انتشار است . رشد مشکوک و آسانسوری امثال سقاب اصفهانی با ریش و انگشتر عقیق و ظاهر مذهبی در دو دولت شهید رئیسی و پزشکیان را بپای ساختار حاکمیت دینی فاکتور میکنند . ✍️ بیداری ملت @econo_fact
روایت حقیقت اقتصاد ایران
فکر میکنید اظهار نظرهای بنزینی اخیر سقاب اصفهانی را فقط بپای دولت پزشکیان مینویسند؟ متن فوق بصورت
علی رغم نظر صاحب این حساب، من معتقدم سقاب نخبه است و درسش رو در رشته روان شناسی دانشگاه آزاد خیلی خوب خونده. هیچکس مثل ایشان نمیتونست روان مردم رو وسط جنگ آنقدر آشفته کنه و اعصاب آنها رو به هم بریزه. 😒 @econo_fact
💢مسئله بنزین نباید با این سؤال آغاز شود که چقدر باید گران شود؟ بخش اول تصویر ساده‌ای در ذهن ما ساخته شده است: کسی که خودرو دارد، بنزین مصرف می‌کند و کسی که خودرو ندارد، از یارانه بنزین بی‌بهره است. پس هرچه بنزین گران‌تر شود، ثروتمندان بیشتر هزینه می‌دهند و فقرا کمتر آسیب می‌بینند. ظاهر این استدلال روشن است؛ اما مسئله اقتصاد همیشه در ظاهر آن خلاصه نمی‌شود. خانواده‌ای که خودرو ندارد، ممکن است حتی یک لیتر بنزین هم نخرد، اما زندگی او در اقتصادی که حمل‌ونقل آن به سوخت وابسته است، با قیمت بنزین گره خورده است. تاکسی برای حرکت به سوخت نیاز دارد، وانت برای رساندن کالا به سوخت نیاز دارد، اتوبوس برای جابه‌جایی مسافر به سوخت نیاز دارد و کامیون برای رساندن مواد غذایی از مزرعه و کارخانه به بازار به سوخت وابسته است. هزینه این زنجیره در نهایت در جایی خود را نشان می‌دهد؛ یا در کرایه، یا در قیمت کالا، یا در هزینه خدمات. به همین دلیل، عدالت را نمی‌توان با شمار خودروها اندازه گرفت. مسئله مهم‌تری وجود دارد که در بحث‌های رایج کمتر دیده می‌شود: حق تحرک. مردم بنزین را برای خودِ بنزین نمی‌خواهند. آنچه برای آنها اهمیت دارد، امکان رفتن به محل کار، مدرسه، دانشگاه، بیمارستان، بازار و دیدار خانواده است. سوخت در اینجا وسیله دسترسی به زندگی است. تصور کنید کارگری در حاشیه شهر زندگی می‌کند و محل کارش بیست یا سی کیلومتر دورتر است. اگر قیمت بنزین بالا برود، او الزاماً نمی‌تواند تصمیم بگیرد که دیگر به محل کار نرود. فاصله جغرافیایی با افزایش قیمت کوتاه نمی‌شود. یا باید هزینه بیشتری بپردازد، یا زمان بیشتری صرف کند، یا بخشی از هزینه‌های دیگر زندگی را کاهش دهد. همین وضعیت درباره خانواده‌ای که برای درمان باید از یک شهر به شهر دیگر برود نیز وجود دارد. وقتی جایگزین حمل‌ونقل عمومی وجود ندارد، افزایش قیمت سوخت لزوماً سفر ضروری را حذف نمی‌کند؛ فقط سفر ضروری را گران‌تر می‌کند. این تفاوت میان مصرف اختیاری و تحرک ضروری بسیار مهم است. ممکن است یک فرد برخوردار بتواند با افزایش قیمت بنزین بخشی از سفرهای خود را حذف کند، خودرو کم‌مصرف‌تری تهیه کند یا شیوه رفت‌وآمد خود را تغییر دهد. اما بسیاری از خانوارهای کم‌درآمد چنین انعطافی ندارند. برای آنها، حمل‌ونقل بخشی از هزینه اجتناب‌ناپذیر زندگی است. ✍️ دکتر محمد شربتی @econo_fact
💢مسئله بنزین نباید با این سؤال آغاز شود که چقدر باید گران شود؟ بخش دوم به همین علت، وقتی صحبت از عدالت می‌شود، باید پرسید افزایش قیمت بنزین در نهایت چه تغییری در هزینه دسترسی مردم به زندگی ایجاد می‌کند. اگر کرایه تاکسی افزایش پیدا کند، اگر هزینه حمل مواد غذایی بالا برود، اگر خدمات وابسته به جابه‌جایی گران شوند و اگر فاصله میان محل سکونت و اشتغال باعث شود خانوار بخش بیشتری از درآمد خود را صرف رفت‌وآمد کند، نمی‌توان گفت چون آن خانواده خودرو ندارد، پس از افزایش قیمت سوخت مصون مانده است. حتی ممکن است دقیقاً برعکس باشد. مشکل دیگری نیز وجود دارد. در کوتاه‌مدت، مردم همیشه امکان تغییر الگوی مصرف ندارند. وقتی جایگزین مناسبی برای خودرو وجود نداشته باشد، افزایش قیمت الزاماً به کاهش متناسب مصرف منجر نمی‌شود. سفرهای ضروری همچنان انجام می‌شوند و فقط هزینه آنها افزایش پیدا می‌کند. از اینجا بحث بنزین به مسئله‌ای بزرگ‌تر می‌رسد: شهرسازی، حمل‌ونقل عمومی، کیفیت خودروها و عدالت جغرافیایی. وقتی محل کار و محل سکونت را ده‌ها کیلومتر از هم دور کرده‌ایم، وقتی حمل‌ونقل عمومی نتوانسته نیاز مردم را پاسخ دهد و وقتی ناوگان خودروهای ما از نظر مصرف سوخت وضعیت مناسبی ندارد، افزایش قیمت بنزین نمی‌تواند نخستین و آسان‌ترین پاسخ باشد. دولت باید پیش از آنکه هزینه ناکارآمدی را به خانوار منتقل کند، از خودش بپرسد چه کاری برای کاهش این ناکارآمدی انجام داده است. اتوبوس بیشتر، مترو گسترده‌تر، ناوگان عمومی باکیفیت‌تر، خودروهای کم‌مصرف‌تر، شهرسازی متعادل‌تر و دسترسی آسان‌تر به خدمات، همگی بخشی از سیاست بنزین‌اند؛ حتی اگر در ظاهر هیچ‌کدام در پمپ‌بنزین دیده نشوند. مسئله بنزین بنابراین نباید با این سؤال آغاز شود که «چقدر باید گران شود؟» سؤال باید از جای دیگری شروع شود: چرا هزینه جابه‌جایی در زندگی مردم این‌قدر بالاست؟ تا وقتی به این سؤال پاسخ نداده‌ایم، افزایش قیمت سوخت می‌تواند به جای اصلاح مصرف، فقط شکل دیگری از انتقال هزینه باشد. ✍️ دکتر محمد شربتی @econo_fact
هزینه‌های آشکار حذف یارانه پنهان انرژی همواره یکی از استدلالهای تکراری در جهت توجیه افزایش قیمت حامل‌های انرژی از جمله بنزین، مبالغه در هزینه‌هایی است که این قیمت‌های پایین بر اقتصاد ملی تحمیل می‌کند. از جمله آنها، اسراف انرژی، قاچاق سوخت، کسری بودجه و ناترازی انرژی است. اینکه کدام یک از این هزینه‌ها صحت دارد و میزان اثربخشی آن چقدر است، بحث دیگری است اما برای تصمیم‌گیری درست، باید آن طرف ماجرا را هم ببینیم که هزینه‌های گرانسازی انرژی چیست. بدون احصا و برآورد این هزینه‌ها، هر گونه تصمیم‌گیری در این زمینه غیر کارشناسی خواهد بود. وقتی قیمت حامل‌های انرژی افزایش می‌یابد، اول از همه افزایش هزینه‌های خود به عنوان در کشور است. مطالعات متعددی نشان می‌دهد که افزایش قیمت انرژی، نه تنها کسری بودجه دولت را کاهش نمی‌دهد، بلکه در سطح بالاتری آن را افزایش می‌دهد چون هر افزایشی در قیمت انرژی، با ضریب فزاینده‌ای منجر به افزایش هزینه‌های تولید و حمل و نقل می‌شود. بدیهی است که با افزایش قیمت انرژی و افزایش هزینه تولید، با ناشی از مواجه می‌شویم و این امر را به همراه خواهد داشت. یعنی از یک سو به دلیل گران‌شدن مواد اولیه و حمل و نقل، هزینه تمام‌شده تولید افزایش می‌یابد و بر قیمت محصول نهایی فشار می‌آورد و ایجاد تورم می‌کند. از سوی دیگر، به دلیل افزایش هزینه تولید و کمبود سرمایه در گردش و ایجاد تردید در بازار فروش، تولیدکننده میزان تولید خود را کاهش می‌دهد و با کاهش عرضه، تورم بیشتر از قبل افزایش می‌یابد. با کاهش تولید، تقاضا برای نیروی کار هم کاهش پیدا می‌کند و درنتیجه در جامعه افزایش پیدا می‌کند. افزایش بیکاری هم یعنی گسترش فقر و مشکلات اقتصادی در قاعده هرم جامعه. با گران‌شدن کالاها و خدمات مصرفی و در عین حال، ثابت ماندن دستمزدها و حقوق مردم، قدرت خرید آنها و در نتیجه رفاه آنها کاهش پیدا می‌کند. این در بعضی اوقات به حدی است که باعث می‌شود طبقه متوسط کوچکتر شود و به طبقه فقیر و نیازمند افزوده شود و فقر گسترش پیدا کند. در کنار کاهش رفاه مصرف‌کنندگان، کسانی که سرمایه‌های کلان و دارایی‌های فراوان دارند، به دلیل افزایش سطح قیمت‌ها و ناهمزمانی بین بازارهای مختلف، با آربیتراژ و تبدیل زنجیرۀ دارایی‌ها، به حجم و تعداد دارایی‌های خود می‌افزایند. در نتیجه، و در جامعه افزایش پیدا می‌کند. علاوه بر این، در پی افزایش قیمت‌ها و تورم و بیکاری و همزمان کاهش قدرت خرید و رفاه مردم، عمومی افزایش پیدا می‌کند و جامعه تنزل می‌کند. در کنار این هزینه‌های آشکار و قطعی گران‌سازی حامل‌های انرژی، متعددی را هم می‌توان برشمرد که شامل انواع هزینه‌های ناشی از آسیب‌های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی می‌شود که ان شاء الله در فرصت دیگری بدان خواهم پرداخت. با این همه، به نظر می‌رسد سیاستگذاران این هزینه‌های آشکار و پنهان را نادیده می‌گیرند یا حداقل کم‌برآورد می‌کنند. از سوی دیگر، مدافعان گرانسازی سوخت، به‌گونه‌ای استدلال خود را پیش می‌برند که گویی هیچ چاره و راهکاری جز افزایش قیمت انرژی وجود ندارد و کشور به بن‌بست رسیده است. در حالی که این صرفاً پرداختن به معلول‌ها و غفلت از علت‌هاست؛ مسئله اصلی در انرژی، نه ناترازی است و نه کسری بودجه، بلکه علت را باید در میل به ، و یا اقتصادی ذینفعان حوزه پالایش و توزیع حاملها جستجو کرد. برای مطالعه بیشتر در زمینه پیامدهای افزایش قیمت انرژی به این مقاله مراجعه کنید. ✍️ دکتر علی سعیدی @econo_fact
🔎 جنگ در جبهه اقتصاد؛ گران‌سازی چگونه تاب‌آوری ملی را تضعیف می‌کند؟ تورم مزمن را نمی‌توان تنها به گران‌فروشی فروشندگان نسبت داد. پیش از آنکه کالا به بازار برسد، ممکن است مجموعه‌ای از سیاست‌ها و سازوکارهای اقتصادی، هزینه تولید و قیمت تمام‌شده آن را افزایش داده باشند. بنابراین باید میان دو مسئله تفاوت گذاشت: گران‌فروشی و گران‌سازی. 🚫 نقطه اول؛ وادادگی ارزی وقتی افزایش نرخ ارز در بازار غیررسمی به مبنای تعدیل نرخ‌های رسمی تبدیل می‌شود، سیاست‌گذار به‌جای مدیریت بازار، تحولات آن را دنبال می‌کند. افزایش نرخ ارز نیز به‌دلیل وابستگی بخش‌هایی از تولید به نهاده‌های وارداتی، به افزایش هزینه تولید و قیمت کالاها منجر می‌شود. آیا مدیریت منابع ارزی کشور باید تابع بازدهی مورد انتظار دارندگان ارز باشد یا مصالح عمومی و اولویت‌های تولیدی نیز باید در تعیین مسیر تخصیص ارز نقش داشته باشند؟ 🚫 نقطه دوم؛ خلق پول مخرب وقتی خلق اعتبار بانکی از فعالیت واقعی و مولد اقتصاد فاصله می‌گیرد، نقدینگی و تقاضای اسمی افزایش می‌یابد، بی‌آنکه الزاماً ظرفیت تولید به همان نسبت رشد کند. نتیجه می‌تواند فشار بیشتر بر سطح عمومی قیمت‌ها و کاهش قدرت خرید پول ملی باشد. از سوی دیگر، ناترازی بانکی، بنگاه‌داری و تأمین مالی بدهی‌محور می‌توانند منابع را از سرمایه‌گذاری مولد منحرف کنند. بنابراین مهار تورم بدون اصلاح ساختار خلق پول و نظام بانکی امکان‌پذیر نیست. 🚫 نقطه سوم؛ انحصارات اقتصادی در بازارهای انحصاری، رقابت مؤثر برای مهار افزایش قیمت‌ها وجود ندارد. برخی بنگاه‌ها می‌توانند افزایش هزینه‌ها را آسان‌تر به مصرف‌کننده منتقل کنند. تخصیص منابع ارزی به واردات کالاهای کم‌اولویت، در حالی که تولیدکنندگان برای تأمین مواد اولیه و تجهیزات با محدودیت مواجه‌اند، نمونه‌ای از اختلال در اولویت‌بندی منابع است. 🔻 این سه عامل چگونه به هم متصل می‌شوند؟ وادادگی ارزی هزینه تولید را بالا می‌برد؛ خلق پول و اعتبار غیرمولد بانکی فشار تورمی و تقاضای سفته‌بازانه را تشدید می‌کند؛ و انحصارات، امکان تعدیل این فشارها از مسیر رقابت را محدود می‌سازند. به این ترتیب، کاهش ارزش پول ملی، تورم و تضعیف سرمایه‌گذاری مولد یکدیگر را بازتولید می‌کنند. ⚠️ پیامد این چرخه فقط اقتصادی نیست. فشار مداوم بر معیشت خانوارها، اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی را نیز فرسوده می‌کند؛ مؤلفه‌هایی که در شرایط تهدید خارجی، بخشی از ظرفیت تاب‌آوری ملی هستند. لینک یادداشت تفصیلی: https://t.me/radarkhabar_ir/56087 ✍️ مسعود داودی پور @econo_fact
روایت حقیقت اقتصاد ایران
🔎 جنگ در جبهه اقتصاد؛ گران‌سازی چگونه تاب‌آوری ملی را تضعیف می‌کند؟ تورم مزمن را نمی‌توان تنها به گ
مادامی که کنشگران و نخبگان جبهه انقلاب نسبت به ابعاد جنگ اقتصادی دشمن مسلط نشوند، امتداد گفتمان داخلی آنها را در کشور نشناسند و گفتمان اقتصادی مقاومتی را به عنوان گفتمان محوری سیاستگذاری اقتصادی کشور فهم نکنند، تغییر ریل حکمرانی اقتصادی سخت است. @econo_fact
«از جوجه‌کشی دیروز تا مادرکشی امروز؛ یک پرسش از مدافعان شوک‌درمانی اقتصادی!» وقتی تعبیر تکان‌دهنده را از زبان نماینده صنف گاوداران شنیدم، یاد تیتر روزنامه دنیای اقتصاد در ۲۹ شهریور ۱۳۹۹ افتادم: «قاتل نامرئی جوجه‌ها» با روتیتر: «دلار ۴۲۰۰ همچنان قربانی می‌گیرد»! دنیای اقتصاد و جریان مدافع شوک‌درمانی، با روایتی به‌شدت یک‌سویه، ارز ۴۲۰۰ تومانی را عامل جوجه‌کشی معرفی می‌کردند! مدعی بودند گروهی با راه‌اندازی سالن‌های موقت جوجه‌ریزی، نهاده دولتی دریافت می‌کنند، آن را در بازار آزاد می‌فروشند و جوجه‌ها را معدوم می‌کنند! اما واقعیت صنعت مرغداری در آن مقطع پیچیده‌تر بود. با شیوع کرونا در اسفند ۱۳۹۸ و تعطیلی رستوران‌ها و مراکز مصرف، تقاضای مرغ به‌شدت کاهش یافت. مرغداران در بهار ۱۳۹۹ با مازاد عرضه و زیان مواجه شدند و به‌دنبال کاهش تقاضای جوجه‌ریزی، بخشی از جوجه‌های یک‌روزه معدوم شدند. مشکلات تأمین نهاده نیز بر این بحران افزود. با وجود این عوامل، دنیای اقتصاد با برجسته‌سازی رانت ارز ترجیحی، مدعی وجود پدیده‌ای سازمان‌یافته در معدوم‌سازی جوجه‌ها شد؛ ادعایی که نمایندگان صنفی مرغداران نیز آن را رد کردند. به باور من، تعمیم چنین ادعایی به بحران صنعت مرغداری، بدون ارائه شواهد کافی درباره ابعاد و سهم واقعی آن، مصداق در خدمت یک دستورکار سیاستی است! حالا پس از حذف ارز ترجیحی نهاده‌های دامی در دی ۱۴۰۴ و جهش هزینه خوراک دام، تولیدکنندگان از خطر می‌گویند؛ یعنی کشتار گاوهای مولد به‌دلیل ناتوانی در تأمین نهاده‌ها؛ اتفاقی که نه‌فقط تولید امروز، بلکه ظرفیت تولید آینده کشور را نیز تهدید می‌کند. حالا پرسش از مدافعان شوک‌درمانی اقتصادی این است: آیا امروز هم حاضرید با همان صراحت تیتر بزنید: 🔴 «حذف ارز ترجیحی همچنان قربانی می‌گیرد؛ این‌بار گاوهای مادر در صف کشتار!» یا در روایت اقتصادی شما، فقط «ارز ترجیحی» قربانی می‌گیرد و «حذف آن» هرگز؟! ✍️ علی ظاهری بیرگانی @econo_fact