«ما فرشتگان را با پیمانه‌ی تنگ فهم خویش می‌سنجیم و کوچک می‌پنداریم. حال آن‌که آنان آینه‌های بی‌واسطه‌ی نور قهّارند. جان ما هنوز طاقت تجلی مستقیم آن انوار را ندارد. به یاد آر آن لحظه‌ی مهیب را. نخستین نزول جبرائیل بر رسول خدا. حتی در هیئت انسانی، سنگینی حضورش لرزه بر جان انداخت. و آن‌گاه که عزیزِ خداوند، او را در صورت حقیقی‌اش دید، ششصد بال داشت. بال‌هایی که افق را از مشرق تا مغرب پر کرده بود. از هر بال، درّ و یاقوت فرو می‌ریخت و فاصله‌ی میان دو بالش چنان بود که عقل در برابرش سر تسلیم فرود می‌آورد. این همان است که قرآن از آن با تعبیر «ذو مرّةٍ فاستوی» یاد می‌کند. استوار در قوّت، تمام در هيبت.»

«میکائیل.. میکائیل با بال‌هایی گسترده بر پهنه‌ی آسمان‌ها ایستاده است. بال‌هایی که رنگ‌های نور در آن‌ها موج می‌زند و از آنان به اذن خداوند، قطرات رحمت و باران فرو می‌چکد. بر هر بال او فرشتگانی بی‌شمار گماشته‌اند که در تدبیر رزق و باران مدد می‌رسانند و پیرامونش سپاهی عظیم از ملائک ایستاده‌اند. خدای بزرگ! یعنی اگر پرده‌ها کنار رود و حجاب عالم ماده دریده شود، تنها تجلّی گوشه‌ای از قوای بال‌های میکائیل کافی‌ست تا کهکشان‌ها درهم پیچند و ستارگان چون غبار فرو ریزند. همان‌گونه که قرآن وعده داده است: «إِذَا السَّمَاءُ انشَقَّتْ.. وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انتَثَرَتْ» تنها با یک پر زدن میکائیل تمام کهکشان‌ها به‌هم می‌ریزند، آسمان شکافته می‌شود، ستارگان فرو می‌ریزند و سیارگان می‌لرزند. درباره‌ی فرشتگان حامل عرش گفته‌اند که فاصله‌ی نرمه‌ی گوش تا شانه‌ی یکی از آنان، راهی به درازای هفتصد سال است. و برخی ملائک آن‌چنان عظیم‌اند که اگر پرنده‌ای هزار سال بر امتداد بالشان پرواز کند، به انتها نمی‌رسد.»

«فهم چنین عظمت‌هایی در ظرف جسم نحیف ما نمی‌گنجد. باید ظرف جان را وسیع کرد. شاید از همین روست که تب می‌کنی، شب‌ها با لرز می‌خوابی و سحرگاهان با درد برمی‌خیزی. فراموش مکن در پی چه رازی قدم برداشته‌ای. راه دشوار است. اما مقصد، خداست.»

پس راهب مسیحی، با گریه و زاری لب به سخن گشود. «اى سرور سروران بنى‌آدم، اى بزرگ، اى بزرگوار، مى‌دانم تو از آن‌هايى هستى كه خدا ايشان را در تورات و انجيل ستوده است. و تو كسى هستى كه خدا دانش تأويل را به او عطا كرده‌است، زيرا زنان سرشناس دو جهان بر تو مى‌گريند و نوحه مى‌سرايند. مى‌خواهم تو را با نام و نشان بشناسم.»

-

اگر برسم تهران، از اعماق وجودم از خداوند می‌خوام اگر خیری در اون سوگواری نوشته شد، همه‌اش به‌ کسانی که دعاهای نورانی‌شون رو به سمتم فرستادن برسه.

"آن سوی دیوار باغ" ببینید و پس از مرگم من‌رو به یاد بیارید.

جالبه بدونید آغاز این قضیه‌ی صلیب به گردن انداختن کسانی که مسیحی معتقد نیستن، از توهین به مسیح مقدس آغاز شده. همون‌طور که می‌دونید یهودیان معتقدن حضرت مريم پاک مقدس، زنی بدکاره بوده (دور باد این گمان پلید از این قدیس) و حضرت عیسی‌مسیح مقدس هم پس از این‌که به صلیب کشیده شد، مستقیم به جهنم رفت و در اون آتش درحال سوختنه. که خاک بر دهانی که چنین اهانتی کنه به پیامبر اولوالعزم و واجب‌التعظم، و به مریم مقدس، از برترین بانوان تمام عالمان. اوایل این ماجرا، صلیب رو که در مسیحیت نماد قداست خون پاک حضرت عیسی‌مسیح و مرگ ایشون که به‌نظرشون مقدسه (هرچند تحریف و تسخیر مسيحيته) برای به سخره گرفتن مسیح مقدس، بر گردن زنان بدکاره انداختن. یعنی یک مدت خیلی فراگیر شده بود، که عذر می‌خوام، اما زنانی برهنه صلیب بر گردن می‌انداختند، عکس می‌گرفتن و در فضای مجازی منتشر می‌کردن. تا جایی که حتی صلیب سکشوالایز و جنسی‌سازی شد. خلاصه بعد از مدتی این موج خوابید، اما پس از اون قبح صلیب گردن هرکسی بودن شکسته شد. و نوجوانان‌هم به خیال خودشون که چیز جالب و باحالیه، شروع کردن به استفاده از صلیب به بهونه‌ی استایل و این‌ها. دوتا خط هم چیزی نیست که بگیم زینت خاصی و یا زیبایی مشخصی داشته باشه، نماده. هرچه‌قدر هم بگیم برای استایل و پوششه، به‌خاطر نمادش استفاده می‌شه. چون اصلاً معنا و زیبایی دیگری نداره، اگر واقع‌بین باشیم همین‌طوره. درکل بی‌دلیل استفاده نکنید، مسیحیان مذهبی و معتقد ناراحت می‌شن و توهین در نظر می‌گیرن. حتی در ایران خودمون.

خلاصه پایه و اساسش برای تمسخر و توهین بود، و کم‌کم به صنعت مد هم راه پیدا کرد. اما خب این وسط احترام به عقاید و نمادهای مقدس هم مطرحه. چون خود نماد صلیب بدون داستان دینی‌اش، معنای دیگری نداره. و خب مشخصه کسی که استفاده‌اش می‌کنه، در وهله‌ی اول باید اون نماد و داستان رو تکریم کنه. امیدوارم متوجه بشید منظورم‌رو.