خدایا! تو گواه باش که این مصیبت آن‌قدر بر من سخت گرفت، که انگار قلبم از سینه‌ام برون فتاد و روح ز جسمم فرار کرد. ای‌خدا! تو شاهدی که من مرگ خود را در این روضه، با دو چشمان خویش دیدم. خدایا! به فریادم برس. خدایا! یا مرا در این غم بمیران، و یا قلبی صبور در این مصیبت به من عطا کن. خدایا! من بعد از این شب‌ها، چگونه زندگی‌ام را پیش گیرم؟ خدایا! مرا در این عزا بمیران.

رفیق‌تر از برادر ابالفضل، از همه‌کس عزیزتر ابالفضل.

داغی سنگین بر قلب عالمه.

پس از لحظه‌ی شیون صدیقه‌ی طاهره بر پیکر خونِ خدا، چنان قیامتی در عوالم بر پا شد که انگار آسمان‌ها در حال فرو ریختن بود. عرش جلیل قدرت مطلق به لرزه افتاد، پس خداوند متعال به ملائکه فرمان داد. «عرش را نگه دارید و مانع ویران شدن آن شوید.» پس فرشتگان درحالی که بر سر و صورت خود می‌زدند، ناله‌ی وا حسینا، وابن‌الرسول‌الله سر دادند و با قدرت خود، مانع ویران شدن عالم در بزرگ‌ترین مصیبت تاریخ شدند.