بعضی هموطنان رو باید ببریم دامپزشکی واکسن هاری بزنن

دیشب قبل از خواب دعا کردم مثل مادر زمانی که فرزندش نیست، سهمش رو کنار می‌ذاره، صدیقه‌ی طاهره سهم زیارت من‌هم کنار بذاره. خوابیدم. صبح مادرم بیدارم کرد گفت این دو روز خل شدی، بلند شو، کوله‌ات آماده‌ست. پاشو لباس بپوش برو.

خوش به سعادت بعضیا

چه‌قدر پشتِ در، عذاب کردنت.

مهم اینه که توی یک کشتی هستیم، بالاخره روی عرشه هم رو خواهیم دید.

‌

چفیه‌ی قرمز و کیف فیروزه‌ای، تلویزیون سمت حرم حضرت عباس. هرگز فراموشش نمی‌کنم. گنبد سیدالشهداء، ازدحام جمعیت، "دعاهامون مستجاب شده"، "من‌هم این‌جام" و البته پدرم که با چشم‌های خواب‌آلود می‌گفت گلشید خانوم جوگیر نشو و خودت‌ و دوستت‌رو گم‌و‌گور نکن.

ولی واقعا گلشید لایق لقب Ma'am و Majesty هست خیلی بهش میاد. اگه گلشید توی سال ۱۹۱۰ میلادی بود ، بنظرم یه بانوی زیبارو با دامن بلند و چشمان آبی تیره توی انگلستان میشد ‌.

یک بار گفتم من اینجام، و بالاخره بودم.

بامداد بود که توی مقام حضرت علی اکبر (ع) توی اون شلوغی هرکی با چفیه قرمز میومد، ذهنم یادِ گلشید می‌کرد-