خوش به سعادت بعضیا

چه‌قدر پشتِ در، عذاب کردنت.

مهم اینه که توی یک کشتی هستیم، بالاخره روی عرشه هم رو خواهیم دید.

‌

چفیه‌ی قرمز و کیف فیروزه‌ای، تلویزیون سمت حرم حضرت عباس. هرگز فراموشش نمی‌کنم. گنبد سیدالشهداء، ازدحام جمعیت، "دعاهامون مستجاب شده"، "من‌هم این‌جام" و البته پدرم که با چشم‌های خواب‌آلود می‌گفت گلشید خانوم جوگیر نشو و خودت‌ و دوستت‌رو گم‌و‌گور نکن.

ولی واقعا گلشید لایق لقب Ma'am و Majesty هست خیلی بهش میاد. اگه گلشید توی سال ۱۹۱۰ میلادی بود ، بنظرم یه بانوی زیبارو با دامن بلند و چشمان آبی تیره توی انگلستان میشد ‌.

یک بار گفتم من اینجام، و بالاخره بودم.

بامداد بود که توی مقام حضرت علی اکبر (ع) توی اون شلوغی هرکی با چفیه قرمز میومد، ذهنم یادِ گلشید می‌کرد-

شب شده، تو روی تخت در اتاق تاریک دراز کشیدی، همه‌چیز خیلی ساکت به‌نظر میاد، به این فکر می‌کنی که پریشب همین موقع کجا بودی و حالا کجایی، احساس معلق بودن بهت دست می‌ده و دوباره این حقیقت بهت هجوم میاره که "من واقعاً ممکنه هرگز به بهشت نرم"