یک بار گفتم من اینجام، و بالاخره بودم.

بامداد بود که توی مقام حضرت علی اکبر (ع) توی اون شلوغی هرکی با چفیه قرمز میومد، ذهنم یادِ گلشید می‌کرد-

شب شده، تو روی تخت در اتاق تاریک دراز کشیدی، همه‌چیز خیلی ساکت به‌نظر میاد، به این فکر می‌کنی که پریشب همین موقع کجا بودی و حالا کجایی، احساس معلق بودن بهت دست می‌ده و دوباره این حقیقت بهت هجوم میاره که "من واقعاً ممکنه هرگز به بهشت نرم"

یک‌سال پیش همین موقع‌ها به عنوان یک ممبری که چنلش رو دنبال می‌کرد، خیلی بی‌دلیل توی مشايه یادش افتادم. شب، توی موکبی خلوت با بدنی خسته. هرگز فکر نمی‌کردم امسال اربعین من و اون باشیم و شب‌های درازی از خاطره. از "من این‌جام"، چفیه‌ی قرمز، کیف فیروزه‌ای، میکائیل، "سوپرنچرال چند فصل بود؟"، "فندک افتاد" و از شب‌های درازی دعا و شمع.

سلام. من خیلی عاجزانه از چمران و جاسمین، و هریک از ممبران این‌جا که الان در حریمِ حرم مقدس معصومی نفس می‌کشه، می‌خوام برام دعاهای مخصوص و خوب‌ کنن. تاریکی‌های وحشتناکی بهم هجوم آورده. ممنونم.

گلشید عزیزم،از دور گنبد حرم حضرت عباس رو که دیدم عمیقأ به یادت افتادم،حضرت عباس من رو به یاد پدرم امام ابراهیم میندازه؛پدر عزیزمون.کلمه فطرس روی روپوش خادم ها،میکائیل،زیارت امین الله و جامعه کبیره.خیلی برات دعا کردم،کاش همو می‌دیدیم.

اگر روزی شماره‌ات رو داشته باشم قطعا فطرس سیوت خواهم کرد.واقعا برام فطرس رو تداعی می‌کنی که بسیار ارادت خاصی بهشون دارم.

Plan B if love dosen't work

خیلی خوب منعکس می‌شی. زمانی که عیسی روح‌خدا در غار مشغول عبادت بود، چندبار برش نازل شدی. در قامت و چهره‌ی‌های مختلف. پیرمرد پرسش‌گر، زن عشوه‌گر، مار طغیان‌گر. حتی نگاهت هم نکرد. روی گردنت پا گذاشت و خرد شدی.