به سوخته جان‌هایمان شاخه‌‌ی سبز صبر پیچیده..

- أشتاقلك حَد الوجع ؛

لمني طشتني الليالي. مرا گرد آور که شب‌ها، پراکنده‌ام ساخته‌اند.

امان از بی‌قراری‌هایی که علت‌اش‌ را نمی‌دانی!

الحنينُ هو انفصالُ الروحِ عن جسد... «دلتنگی؛ بیرون شدنِ جان است از تن...»

[نمی‌دانی و چنان پیش می‌روی که انگار می‌دانی! و این آغاز تباهی است.]

في أيامنا الصعبة، يأسرنا من يلمس قلوبنا بحنيّة. «در روزهایِ سخت، کسی که قَلبمان را با لطافت لمس کند، ما را مُبتلایِ خود می‌کند.»

از‌لحاظ‌روحی‌‌عمیقا‌نیاز‌دارم‌ ؛ اینطوری‌ ؛ دقیقا‌همینطوری ؛ ‌زانوها‌مُ‌بغل‌کنم‌ُ‌ بشینم‌یه‌دل‌سیر‌گریه‌کنم‌ُ‌‌ ؛ ‌اجازه‌بدم‌قلبم‌سبک‌شه‌ ..

از این احساس متنفرم که هم می‌خوام حرف بزنم هم نمی‌خوام حرف بزنم‌

اصولا نمیتونم هیچوقت طنز نویس باشم چون هیچ چیز تا به الان اونقدر به نظرم طنز نیومده که عمیقا شاد کننده و خنده‌آور باشه! این روزها شاید خنثی شاید آروم، ساکت، رو به پوچی و گاهی غم نمیدونم باشم، هستم یا چی! دارم میگذرونم و صرفا گذروندن بیشترین ظلمیه که به خودم میکنم و کمی از خودم می‌رنجم گاهی؛ اما خب چه میشه کرد؟ چه کاری اصلا ازم بر میاد! کاش یکی نظم می‌داد به این منِ شلخته و یکم بهم قوت و دلگرمی می‌داد...

مـمـنون که ایـنهمه آشـفتگـی هـامو تحمـّل مـیکنید :)

خُـب انگاری نیستین ؛ بِریــم بـاز تو کـُنج تَـنهایی و خَـلوَت خـویشتَن :)