زندگی؛ توماری از فلاکت و بدبختی هاست!!

شاید هم زندگی بد نبود؛ شاید ما با آدم های بدی هم دوره بودیم! شاید ما در جای درستی از این تاریخ متولد نشدیم!

من بیشتر از این جهان؛ در رویا هایم زندگی کرده ام!

تو مهم بود بمانی...

دیر شد! نیا! جان من تمام شد گل پژمرده شد چای سرد شد بهار هم ماتم شد... دیر شد! نیا! اگر آمدی هم نمان؛ این من دیگر آن من نیست!!

اوه دوستان! حالا که کمی فکر می کنم؛ ماهی دیگر اصلا اقیانوس یادش نیست که بخواهد حسرت چیزی را بخورد! اما من چه کنم؟! من که با تمام جزئیات آن اقیانوس را به یاد دارم!

شاید هم گاهی نیاز است که انسان فراموشی بگیرد؛ برای فراموش درد هایی که هیچگاه نمیشود آنها را فراموش کرد...

هر روز احساس تنهایی می کنم و دلم میخواهد همه چیز را ول کنم و این شهر را ترک کنم و ده سال بعد برگردم. حالا شاید از تغییر آدم ها تعجب نکنم؛ چون اینبار به هرحال ده سال گذشته! _ جمله ای از منِ زخم خورده

بله! منِ زخم خورده! من زخم خوردم؛از کسانی که روزی فکر میکردم دیگران به ما زخم بزنند؛نه آنها به من! و حالا دیگر این دختر؛ گول انسان ها را نخواهد خورد:))))) (امیدوارم!)

و هیچکس متوجه نشد...

چه دردی‌ست میان جمع بودن؛ ولی در گوشه ای تنها نشستن! برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن:))))

تنها نشسته ام، اما تنها نیستم یاد او مجال تنهایی نمیدهد:)