شدم لیلی ولی مجنون ، نه شد یارم ، نه غمخوارم مگر من از همان معشوق دیرینت ، چه کم‌دارم ؟

-

گفتن خونت؟ گفتم کربلا :)!

یه تیکه از کتاب « کنار درخت زیتون » هست که باعث میشه در لحظه بغضم بگیره: خوبم اما اگر فکر کنم ، گریه‌ام خواهد گرفت .

-

بس در طلبت کوشش بی‌فایده کردیم چون طفل دوان در پی گنجشک پریده - آقای صاحب الزمان :)

من گمان میکردم عشق تو نجاتم میدهد اما تو زخمی‌تر از قبل رهایم کردی ...

این چه مصیبتِ زیباییست که دل می‌بندیم و دلداری نیست ...؟

تو کل دنیا ، هیچی از لرزش دست مزخرف تر نیست .

:)

تو را هر لحظه نوشتم ! هزار بار خواندمت ، مدام مرورت کردم ، حفظ حفظت شدم . آن‌قدر از تو نوشتم که دفترم بوی تو را گرفت ... اما هرگز نمی‌دانستم ! روزی می‌رسد که میروی ، و با اشک‌هایم دفترم را خط خطی میکنم ...

یه جا باید بد بخوره تو ذوقت تا بزرگ بشی !