از قشنگ ترین متنایی که خوندم نامه ی علی شریعتی به عشقش بود ‌: عزیز ِ مهربان ِ بد اخلاق ِصبور ِ تندجوش ‌! امید بخش ِ یأس آورِ ‌، پر حرف ِ حرف نشنو ‌، بدترین بد ِ خوب ترین خوب ِ با وی نتوان زیستن ‌، بی وی نتوان بودن ‌! یک جور ِ درهم بر هم ِ شلوغ پلوغ ِ قرو قاطی عزیزی که تورا نمیتوانم تحمل کنم و دنیا هم بی تو تحمل ناپذیر است 🌱.

دل نهادم به صبوری ، و حسبی الله و کفی ..

چه بی تابانه می‌خواهمت ای‌دوریت آزمون تلخ زنده به گوری:)!

یك نفر را دوست دارم شعر میگویم برایش . . امده زیر شعر من نوشته ؛ عاشقین؟! اینهمه از دردهایم گفته‌ام ، باز امده مینویسد خوش به حال دلبر تو ؛ افرین

سرعت تغییر مودم>>

ولی ما دهه هشتادیا بیشتر از سنمون رنج کشیدیم ‌.. (:

جوان ز حادثه ای پیر می‌شود گاهی ‌...

به قول جناب سعدی: مرا دردی‌ست اندر دل که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم ‌، ترسم که مغز استخوان سوزد ‌!

ولی پایه بودنش:)))>>>>

ما که توقع نداشتیم این دنیا مارا ناز کند یا گرم در آغوش بگیرد ‌... فقط توقع بود که انقدر جگرمان را نسوزاند ‌!

ولی این دنیا یه برادر بزرگتر بمن بدهکاره تا ابد! ‌(:

دست ما را به محرم برسانید فقط:)