حسین جانم ‌! در این شب ها اشک‌هایم همان حرف‌هایی ست ‌، که قلبم توان گفتنش را ندارد ‌...

حسین جان تو کیستی که در غم از دست دادنت مردان ما شبیه زنان گریه می‌کنند(:؟

به یاد تمام ابولفضلی ها ‌... به یاد همه اونایی که معنای واقعی علمدار بودن رو در زمانه ما نشون دادن ‌. به یاد حاجی ‌، به یاد مصطفی به یاد او که روز تاسوعا مادرش نذر حضرت عباس‌ش کرد و همانطور که خودش هم وعده داده بود تاسوعا رفت پیش عباس علیه السلام ‌. با تاخیر *

دیدی خنده های از ته دل آدمیزاد بعد از روضه و هیئت رو ‌؛

نه فقط نور این ده شب و دو ماه ‌، که نور هر شب منی امام حسین ِ قلبم ‌... (:

لباس سیاه عزایت بختم را سفید می‌کند ‌!

دل های کوفیان با حسین بود ‌، شمشیر هایشان با یزید ‌! در عجبم عده‌ای معتقدند دل مهمتر از عمل است ‌...

فی الواقع گریستن در غم تو ‌، خواستنی ترین حالتیه که آدمی میخواد تا آخر عمر بغلش بگیره عطرتو غمتو بو بکشه مجنون بمونه ‌... شب به خیر ..

من به عشق تو دل از عیش جوانی کندم ‌...

دلم جز خیمه ات مأوا نگیرد خدا هرگز تو را از ما نگیرد ‌...

پدر خاک کجایی.. پسرت خاک نشد💔

من روضه ی حسین شنیده ام و زنده ام ‌.. این رسم نوکری نبود ‌! خاک بر سرم ‌:)‌!