ما هیچ وقت از کسی که دوسش
داشتیم متنفر نمیشیم،
ما از نادیده گرفته شدن ها، اِنتظار
کشیدن ها،
ناامید شدن ها،ترک کردن ها،
از دست دادن ها،نبودن ها،
و اَهمیت ندادن ها،
متنفر شدیم و دیگر برای همیشه رها
کردیم...
آدمی که دعوا میکنه،داد میزنه
گریه میکنه نمیخواد بره میخواد یه چیزاییو
حل کنه وگرنه کسی که بخواد بره سکوت میکنه میره...
ولی یه روز با خودت میگی :
اون واقعا دوسم داشت و همه چیزش بودم..
منتهی اون موقع دیگه دیره .
میگفت:
غمه خوردن آدمیزاد
واسه هر چیزی که تمومی داشته باشه،
واسه حرفایی که شنیده و
لیاقتش نبوده بشنوه،تمومی ندارع...:)