آدمی که دعوا می‌کنه،داد میزنه گریه می‌کنه نمی‌خواد بره میخواد یه چیزاییو حل کنه وگرنه کسی که بخواد بره سکوت می‌کنه می‌ره...

ولی یه روز با خودت میگی : اون واقعا دوسم داشت و همه چیزش بودم.. منتهی اون موقع دیگه دیره .

حالت چطوره ؟ مثل اکسپلورمه .

می‌گفت: غمه خوردن آدمیزاد واسه هر چیزی که تمومی داشته باشه، واسه حرفایی که شنیده و لیاقتش نبوده بشنوه،تمومی ندارع...:)

POV: مدتی گذشته و تو دیگه فهمیدی باید به نبودنش عادت کنی..

+

بغض یهویی بابت چیزی که خودتم نمیدونی ..

امروز یکی یه چیز گفت که خیلی بهش فکر کردم.. گفت: اون خیلی با تو فرق داره اما می‌دونی چی برام جالبه ؟ اینکه چطوری واقعا انقدر دوسش داری؟! تو جدی جدی خیلی دوسش داری و کاش میدونست اینو که چقدر خوشبخته .. حرفش متفکرانه بود .

زندگی زیباست با وجود تو .

اللهم عجل لولیک الفرج .

-

بلند کردن صدای موزیک هم صدای مغزش را کم نمی‌کرد..