بدون امید زنده موندن کار هرکسی نیست و من هم قطعا ازون دسته‌ی کمیاب نیستم

می‌خوام دستای خودمو بگیرم و بگم "نگاه نکن پشت سرتم برو ازین خونه دل بکن" و برم و برم و برم بدون نقطه‌ی پایان

یه حس بدی دارم وقتی آهنگ‌هایی که باهاشون زندگی کردمو میزارم اینجا یه جورایی مثل گفتن احساساتم و کلمه‌ مال شدنشونه

-

فرض کن تو یه اشتباه بزرگ باشی خیلی بزرگ اونقدر که هربار بعد از مرتکب شدنت؛ بارها بارها آدمای زیادی سرزنشم کنن و باعث شی همه ی آدمای اطرافمو‌ از دست بدم من دوسْت دارم هروز و روزی هزار بار اون اشتباه بزرگ و قشنگ رو انجامش بدم بعد سرمو بگیرم بالا و از ته ته ته دلم با خوشحالی بگم 'زنده باد اشتباه خوب من' طوری که هیچوقت اونقدر خوشحال نبودم. می‌گم هرروز و روزی هزاربار؛ چون که هرچقدر باشی کمی! و عیبی نداره اگه من خیلی تو رو بیشتر دوست دارم!

-از اشک یاسِ کوچه‌ها تا چشمِ کور از گریه‌ها با یاد عطرِ تو زنده‌ان تا باز برگردی به خونه-

سعی کنین باهاش اشک نریزین.

جنابِ مامان این خونه بدون شما خونه‌ی مرگه میدونستین؟