عزیزترینم! سایه‌هایی که با آنها زندگی می‌کنم، بی‌شمارند غم انگیز یکشنبه‌ای‌ست؛ با سایه‌هایی که با تمامِ قلبم دوست‌شان دارم و تصمیم به پایانِ همشان گرفته‌ام! گُل‌های کوچک سفید؛ هیچ‌گاه تو را بیدار نخواهند کرد نه جایی که اتوبوسِ سیاهِ غم وُ اندوه؛ تو را برده است فرشته ها؛ فکری برای بازگرداندنِ تو ندارند آیا خشمگین می‌شوند که من در فکر پیوستن، به تو باشم؟! [-یکشنبه‌غم‌انگیز]

‌

گذشته از جان؛ باید بگذشت از طوفان ها

اما امشب می‌دونم قرار نیست دست‌هام گرمای آغوشتو از یاد ببره حتآ اگه این روزها فراموش بشن و اثری از زخمی باقی نمونه؛ تو تنها لبخندِ موندگار از این‌روزهای تلخی؛ پروانه‌ی آبی!

خدای من زندگی کردن واقعا ناشدنیه

رهاش‌کن‌فرزندِمطرودم؛ رهاکن‌روشنایی‌رو.

+الآن دیگه تصویر خودت رو داخل چشم‌هاش دوست نداری؟ _تصویری نبود جز تاریکی، وقتی بهش خیره شدم