می‌گفت: «چرا آروم و گرفته‌ای؟» می‌گفتم: «رنگ ندارم» می‌گفت: «امیدوارم روحت رنگ آبی آسمون رو بگیره» و لبخندش... اون کمونه ی کمرنگ تمام توجهم رو می‌گرفت و اجازه نمی.داد بهش بگم که آبی غم داره دلبرک من. آبی من خیلی غم‌داره با تمام ظرافت و زیباییش، با تمام نوازش احساساتی که درونشه غم داره. نتونستم بگم هیچوقت نشد که بشه تا ‹آبی› نباشم. نشد بگم گاهی از ترس آبی و تیره شدنه بود که رنگ نگرفتم به خودم، چون کی جرات داشت اعتراف کنه و اون لبخند رو ازش بگیره؟ گاهی وقتا سکوت مناسب ترین حالت ممکن بود وقتی نمی‌خواستم رد تلخی از خودم به جا بذارم. -نامه‌ای‌‌از‌یک‌جا‌مانده‌-

«تو‌ خیلی‌ گمشده‌ بنظر‌ میرسی‌؛ درست‌ طوری‌ که‌ من‌ خودمو‌ داخل‌ چشمات‌ همیشه‌ دیدم.»

أنت حزني او حبيبي؟

اسکارلت، همه چیز یه روز بهتر میشه، غمگین نباش.

همه‌چیز‌ بهتر‌ میشه‌ اسکارلت‌.

احتیاج دارم بگم کم آوردم آره از دست‌ دادمش و ضعیف‌تر از چیزی که فکر می‌کردمم احتیاج دارم وقتی دارم می‌خندم و به روی خودم نمیارم بزنی درگوشم و بگی قراره حداقل کنار من خودت باشی بس کن وانمود کردنو گلپرِ سبزِ قلبِ زارِ برخی‌ها بیا و بزن در گوشم پروانه‌ی آبی.

امروزم دوباره دکتر گفت باید دیگه بهت فکر نکنم، باید بزارمت و بگذرم؛ احمقن می‌فهمی؟ احمق