کاش می‌تونستم توی سپتامبر زمان رو حفظ کنم.

تحمل آدما مشت مشت از جونام کم می‌کنه

این بزرگ‌ترین و پردوام‌ترین خواهش من از توست: مگذار غم، سراسر سرزمین روحت را به تصرف خویش درآورد و جای کوچکی برای من باقی مگذارد. من به شادی محتاجم، و به شادیِ تو بی‌شک بیش از شادمانی خودم. حتی اگر این سخن قدری طعم تلخ خودخواهی دارد، این مقدار تلخی را، در چنین زمانه‌یی، بر من ببخش. -نادر‌ابراهیمی

نوبتِ من شد؛ نجاتم نده.

به امید تولدای رنگی‌تر

می‌دونی که منتظرش می‌مونم

_